van stretch naar comfort

De wereld ligt aan je voeten, maar je moet wel de eerste stap zetten

Vorige keer heb ik je verteld over mijn uitnodiging en mijn eigen stress om uit mijn comfortzone te komen en in te stretchzone te gaan staan.

Afgelopen week was het dan zover. Mijn eerste lezing over hoogbegaafdheid. Wat het een echte lezing? Nee niet helemaal, maar zoals eerder aangegeven doe ik die dingen, waarschijnlijk net als jij, op mijn eigen manier.

Was het leuk?

Achteraf kan ik zeggen dat het leuk was en dat ik het ook leuk vond. Ging het perfect? Nee, maar als het perfect had gemoeten dan had ik er waarschijnlijk nooit gestaan. Want wanneer is iets perfect? Perfect bestaat niet! Wel in mijn hoofd, maar het zal er nooit als perfect uitkomen. Dus, is mijn advies, doe het gewoon. Ik durf te stellen dat als het perfect moet het dus nooit gaat gebeuren en daarmee ontneem je niet alleen jezelf maar ook anderen kansen, informatie etc., waar het dan ook maar over mag gaan.

Ervaring

Dus ik stond daar in een klein maar gezellig buurt café, voor, of eigenlijk meer tussen, ongeveer 18 mensen in. De beamer kwam op het laatste moment binnen en voor het projectiescherm werd een oude landkaart gebruikt die op de muur werd gespijkerd.
Als ik het perfect gehad zou willen hebben, had ik zelf een beamer moeten meenemen (aanschaffen want die heb ik niet) en een projectiescherm. Ik heb het allemaal losgelaten. Ik doe het gewoon met de dingen die voorhanden zijn. Zelfs al was er geen beamer geweest dan had ik mijn laptop gewoon omgedraaid en het op die manier gedaan.

Ik heb werkelijk zoveel geleerd met deze ervaring. De lezing zelf ging behoorlijk goed. Ik was niet nerveus en ik begrijp nu ook hoe dat kwam. Ik had de lezing al zeker honderd keer gedaan in mijn hoofd middels visualisatie. Dat werkt dus heel erg goed. Ik was voorbereid en dat geeft rust. Daarnaast kan ik over het algemeen goed improviseren, dus die dingen waar ik niet aan gedacht zou hebben (kunnen er nooit veel zijn) daar had ik het vertrouwen dat is die op dat moment wel kon oplossen.

Herkenning

De reactie van de meeste aanwezigen was dat er veel herkenbaar was en een bevestiging. Er waren niet veel dingen nieuw die ik bracht. Maar dat had ik ook niet verwacht. Zoals ik hoogbegaafden ken hebben zij zich al ingelezen en zoeken meer een weg hoe zij het zelf kunnen gebruiken. En juist door mijn eigenlevensverhaal te vertellen komen vaak de aanknopingspunten en de bekende "kwartjes".

Voor een aantal was het niet wat zij hadden verwacht. Ook dat kan gebeuren. Ik zou mij daar normaal heel druk over hebben gemaakt, maar nu realiseer ik dat ik toch niet iedereen tevreden kan stellen en dat is ook prima.

Ik heb mooie feedback gehad, mooie tips en een paar kritische kanttekeningen die ik mooi weer kan meenemen voor een volgende keer. Ook de kritiek heb ik nu kunnen laten binnenkomen zonder dat als aanval te zien op mijn persoon, dat was vroeger wel anders  😉

Voorbereiding

Resumé, voorbereiding is alles. Zoveel mogelijk alles doornemen en voor mij heel belangrijk, loslaten. Perfectionisme is echt killing. Natuurlijk moet er een kwaliteitsnorm zijn die je zelf stelt, maar overdrijf het niet. Dat maakt het echt wel veel makkelijker. Nou en, dat het niet helemaal perfect is. Zolang het publiek of de persoon waarvoor je het doet tevreden is en blij met jouw werk is het goed.

Van stretch naar comfort

Ik heb dus een stretch gemaakt. Het effect is dat ik meer comfort voel voor mijn volgende lezing in November en een ervaring rijker ben, die ervoor heeft gezorgd dat mijn comfortzone weer een stukje groter is geworden. Dat is een heel lekker gevoel. Ik ben weer gegroeid!

Ik lees ook graag jouw ervaring van de reis van comfort- naar stretchzone en ben jij ook gegroeid?

Als je denkt dat dit artikel zinvol kan zijn voor iemand in jouw omgeving of netwerk, deel het gerust.