Deze keer een gastblog van een vakantieganger. Dit blog sluit heel mooi aan op een blog van mij van een jaar geleden vakantie.

vakantie

Ik hou niet van vakantie.

HB en vakantie dat is geen goede match. Althans wat mij betreft. Begrijp me niet verkeerd: ik hou van reizen en (voor mij) nieuwe landschappen, mensen en culturen ontdekken. Toch is het op vakantie gaan met mijn gezin geen instant succes. Natuurlijk, vakantie is waarschijnlijk voor veel ouders met jonge kinderen hard werken. Ondanks dat, hoor en zie ik dat veel mensen het als de mooiste periode in het jaar zien. Ik ervaar dat niet zo. En ik trap er elk jaar weer in.

Ik hou van de natuur, kom er veel te weinig -terwijl het nota bene m'n vak is (onder het mom van bij de schilder bladdert de verf van de daklijst)- en vindt de vakantie hét moment om onze kinderen daar ook mee in aanraking te brengen. En dus gaan we wat mij betreft kamperen. De kinderen zijn ook graag buiten. Sterker nog, ik heb 1 voetbalkind en 1 buitenkind. Zij wíllen naar buiten.

Vakantiegevoel

Het is voor mij zeer moeizaam om een vakantiegevoel te voelen. Wat is dat toch? Is het dat m'n hersenen niet aan het werk worden gezet, en ik niet uitgedaagd wordt? Vroeger was het nog de route waarover ik me kon buigen, maar die functie is volledig overgenomen door mijnheer DomTom. Is het het teruggeworpen worden op de basis-noodzaak van slaapplaats, eten en zorg voor de kinders? Of zijn het de simpele gesprekken en irriteer ik me aan de gesprekken die ik overhoor van anderen op de camping? Of is het wellicht de overdosis (HSP) prikkels? Feit is dat ik veel slechter slaap, ondanks de frisse buitenlucht. Ik lijk wel niet moe genoeg. Alhoewel ik me doodop voel.

Ik weet niet wat het is. Terwijl ik m'n gezin bezig zie verlang ik eigenlijk naar huis. Ik durf er niet eens voor uit te komen, vandaar dat ik deze column onderteken met "anoniem". Lekker makkelijk. Toch vraag ik me ondertussen af of er niet heel veel HB-ers zijn die hetzelfde ervaren als ik....?

Vandaag aan het zwembad had ik een gesprekje met 2 andere ouders (van dezelfde sexe, want zo hoort dat kennelijk -mannen bij mannen en vrouwen bij vrouwen-). Het gesprek kwam op scholen van kinderen en één ouder vertelde iets over een stiefzusje die HB was en niet goed was meegekomen op school. Eindelijk vond ik aansluiting en vertelde ik over de school van m'n kind waar wél ruimte is voor HB-kids. En dat m'n zoon daar eindelijk op z'n plek is. Héhé. Pas toen voelde ik iets van rust in me stromen. Een begin van het befaamde en alom geprezen vakantiegevoel. Wellicht is vakantie niets meer of minder dan je thuis voelen of thuiskomen. Hoe paradoxaal.

Ik denk dat het 'anders zijn' voor mij ook meespeelt. Op vakantie wordt dat toch weer erg duidelijk. Anderen vertellen dat ik zelf HB ben? Nee, dat heb ik nog steeds niet gedaan. Misschien dat het er deze vakantie wel van gaat komen. Waar zo'n vakantie dan toch weer goed voor is... Wie zal het zeggen. We zitten pas op eenderde van de vakantie...

Zoals je kunt lezen wenst deze gastblogger anoniem te blijven en dat respecteer ik. Wil jij ook een keer gastbloggen? Dat kan, neem dan even contact met mij op.

Ik ben heel benieuwd of jij je vakantie net zo ervaart als de gastblogger, of juist heel anders. Deel je ervaring en reageer gerust.

Als je denkt dat deze blog interessant is voor anderen in jouw netwerk, deel het gerust door gebruik te maken van onderstaande buttons.
Je kunt natuurlijk ook een afspraak met mij maken als je over dit onderwerp van gedachten wilt wisselen.