Loslaten

LoslatenLoslaten, dat is een mooi vervolg op mijn vorige blog over herkennen, erkennen en accepteren. Zeg maar deel 2 uit de serie "praktijkvoorbeelden".

Veranderen

Ik heb het in mijn vorige blog gehad over vasthouden aan het oude omdat het onbekende vaak eng, spannend etc. is. Mensen zijn van nature niet zo happig op veranderingen. De evolutie leert dat het heel lang duurt voordat wij als mens aanpassingen doen. Kijk maar hoeveel moeite mensen (uiteraard niet allemaal) hebben met een verandering. Hoe lastig is het om bijvoorbeeld een oude jas weg te doen? Hoeveel "rommel" heb jij op zolder staan?

Om een verandering te kunnen doorvoeren, is het vaak ook nodig om op te ruimen. Opruimen hoeft niet altijd te betekenen weggooien. Ik heb het hier namelijk over "geestelijk" opruimen. Veranderen begint met opruimen, zodat er ruimte ontstaat voor het nieuwe. Opruimen is lastig, vaak betekent dat, dat je een confrontatie moet aangaan met het verleden. Dingen echt aanpakken en afsluiten.

De meeste veranderingen kunnen niet doorgaan omdat het verleden een rol speelt en je dat dus niet hebt afgesloten. Confrontatie aangaan is vaak lastig en dus schuiven wij het voor ons uit. Dan is het dus niet opgeruimd.

Apothekerskast

Wat ik vaak meemaak en ook zelf doe, is niet opruimen. Visualiseer maar eens de inrichting van een apotheek. Een grote kast met allemaal laden. Elke lade is gelabeld en de apotheker weet exact wat waar zit.

Vergelijk dit eens met je hoofd. De apothekerskast is de ultieme oplossing om alles op te ruimen zonder dat je bang hoeft te zijn waar je alles kunt vinden als het nodig hebt. Wat veel mensen hebben is dezelfde apotheek maar dan alle inhoud van de kast op de grond. Elke keer als je wat moet hebben, kom je weer van alles tegen en dat wat je moet hebben vind je niet direct. Je bent feitelijk elke keer aan het opruimen maar niet in de kast maar op de grond. Een verspilling van energie.

Hoe lastig het ook vaak is, het is beter de dingen één voor één op te pakken, te bekijken, heb ik het nog nodig, moet ik er nog iets mee doen, of kan het gewoon weg. In ons hoofd opruimen is hetzelfde. Onze hersenen zijn in staat om allemaal laden te maken en daar dingen in op te bergen en het op te roepen als het nodig is.

Loslaten

Voor mij geldt nu hetzelfde. Ik moet ook opruimen, ik moet de dingen gaan loslaten om de verandering door te voeren. Ik heb al eerder verteld dat ik als "Zelfstandig Professional" door het leven wil gaan. Officieel gaat dat per 1 juni a.s. gebeuren. Dan wordt mijn dienstverband beëindigd. Ik merk nu dat ik een lastige periode meemaak. Ook al heb ik er zelf voor gekozen. Het "definitieve" moment komt eraan en de twijfel slaat toe. Wil ik die verandering wel? Ja, dat wil ik, maar zoals eerder gezegd, wij en ik dus ook, zijn niet echt heel goed in staat om snel te veranderen.

Ik merk dat ik al een paar maanden een heleboel dingen voor mij uit aan het schuiven ben. Nu wordt het tijd om te gaan opruimen. Dingen een plek te geven en te gaan vertrouwen op mijn eigen kracht. Opeens is er geen zekerheid meer dat aan het eind van de maand een salarisstrook op de deurmat valt, dat ik dus zelf voor inkomen moet zorgen en mijn gezin moet onderhouden.
Alhoewel mijn KernTalenten aangeven dat ik eigenlijk geen zekerheid nodig heb, dat klopt ook, is dit toch iets anders.

Ik zal het loondienst verleden moeten loslaten, anders kan ik mijzelf niet volledig inzetten als "Zelfstandig Professional" en dan wordt de angst alleen maar werkelijkheid. Loslaten is niet achter je laten. Loslaten is de confrontatie aangaan, zoals ik de confrontatie moet aangaan met de onzekerheid die ik tegemoet ga, opruimen, dus in een lade stoppen en labelen. Ik kan altijd nog terug naar de herinnering etc. als dat nodig is. Het is namelijk gewoon nog aanwezig in mijn "apothekerskast". Het moet een plek krijgen en dat geeft dan weer vertrouwen om verder te gaan. Niet loslaten is eigenlijk van beide alles willen hebben, maar dat gaat niet.

Probeer jij maar eens een spagaat te maken en dan vooruit te gaan.

Hoe laat jij de dingen los om een verandering door te voeren? Ik lees het graag in jouw reactie op dit artikel.

Als je denkt dat deze blog interessant is voor anderen in jouw netwerk, deel het gerust door gebruik te maken van onderstaande buttons.

PS: It giet oan. Zaterdag 30 mei is de eerste HBC bijeenkomst. Je kunt je nog steeds aanmelden, de teller staat op 6 en dus nog 4 plekjes. Wil jij er bij zijn? Mail mij even. Locatie: Oldeberkoop, Friesland, tijd van 10.00 – 14.00 uur.

2016-10-24T07:12:25+00:00 Tags: , , |3 Comments

3 Reacties

  1. Alexander Israel 12 mei 2015 van 20:34 - Antwoorden

    Grappig dat mensen van nature niet zo happig zijn op veranderingen, terwijl het juist de enige constante in het leven is. Het is een onbalans die je kunt gebruiken, want alleen in onbalans vinden we het evenwicht (denk aan een koorddanser). Alles verandert continue, want wij veranderen continue, iedere gedachte, cel, houding of gevoel. We zijn echter niet gemaakt om daarin continue mee te moeten gaan, want in wezen zijn we statisch. Daarom hebben we er zo’n moeite mee.

    Ik ervaar dat loslaten leid naar het existentiële niveau, althans als je het doet zoals ik dat doe. Loslaten doe ik om het Zelf te ont-dekken. Wat mij betreft zit er dan nog een stap tussen acceptatie en loslaten. Dat is ont-hechting. Dat heb ik gevoeld als de lastigste fase, want deze haalt de angel van het loslaten er al (langzaam) uit. Ik kan dat het gemakkelijkste uitleggen aan de hand van klittenband.

    Wanneer je iets loslaat – ineens – dan kan dat heel goed, maar het is een illusie te denken dat het een 1-2-3 proces is en dan klaar is. Lang van te voren zijn er al beslissingen genomen, maar die nog niet uitgevoerd zijn. Met klittenband zie je dat loslaten een heftig proces is als je het ineens zou doen, ook wanneer je het al geaccepteerd hebt. Je rukt je gewelddadig los, het scheurt van je af. Het kán. Maar een proces wat al enige tijd met je verbonden is heeft een effect gehad op je identiteit. Je bént dat wat je loslaat, dus laat je iets van jezelf los. Dat ‘jezelf’ is een identificatie met iets waarvan jij denkt dat te zijn. Gelukkig is dat een illusie, want ik ervaar – hoeveel ik ook loslaat – dat er een onverbrekelijke band is met de Kern, met wie IK BEN. Trek je, stukje voor stukje de klittenband los, dan – afhankelijk van het gewicht wat eraan hangt – ervaar je de intensiteit, de waarde, het gewicht, van datgene wat je loslaat. Ik ervaar dat dit bijna nooit iets van écht groot belang is, maar dat komt omdat ik de Kern zie en voel. Ik noem dat loslaten “midden in de angst gaan staan en helemaal doorvoelen”. Op een gegeven moment kun je dan ook echt loslaten, want alle verbindingen zijn verbroken. De angst is weg. Hij heeft nooit bestaan, zeker niet in de vorm die ik het in gedachten toegekend had.

    Dat heeft wel raakvlakken met jouw verhaal waarbij je jezelf geestelijk opruimt door je kantoor op te ruimen. Ik bedoel met loslaten toch echt vernietigen, verbranden, maar dat is alleen vanuit mijn drijfveren gezien wellicht beter te begrijpen. Mij heeft het nooit om dit leven gedraaid, maar juist vanuit het transcendente te blijven kijken. Ik heb altijd geworsteld met de dynamiek van het leven, want het is niet wie we zijn. Het is een spel. Een illusie. Dit probeer ik al mijn leven lang ‘los te laten’, maar het is verbonden met alles en iedereen. En ik voel ook, vind dingen lekker en hou van al ‘mijn meiden’. Een en ander relateer ik echter direct aan de liefde voor het Zelf.

    Ik heb het bijna helemaal aanvaardt, het gewicht en de waarde is er helemaal af, maar toch is er nog altijd dat klittenbandje… kijken wat er nog gebeuren moet 🙂

    Dank voor deze gelegenheid broeder.

    • Jan 17 mei 2015 van 21:21 - Antwoorden

      Dankje wel voor je mooie voorbeeld en verhaal. Uiteraard is het vor iedereen anders, maar de grote lijnen zijn wel hetzelfde.

  2. Roosmarijn 8 mei 2015 van 13:27 - Antwoorden

    Mooi Jan zo'n proces. Ik ben benieuwd hoe je kantoor er uit ziet de volgende keer dat ik daar ben...! Want in je hoofd opruimen gaat makkelijker door eerst in je kantoor op te ruimen. Hupsakee alles van je loopbaan in dozen of weg. Ruimte voor nieuwe boeken, plannen, ideeën en samenwerkingsvormen. ps. enne Fryslân, ik bin derby. Oant sien.

Reageer