Alles wat ik hier schrijf over "in verbinding zijn" is vanuit mijn eigen perspectief en als ervaringsdeskundige op het gebied van hoogbegaafdheid.

 

Veel (zeker niet alle) hoogbegaafden hebben problemen met het in verbinding zijn met anderen.

Heb jij hier ook ervaringen mee, of vind je dit juist lastig? dan kan dit artikel je mogelijk wat handvatten bieden.

Dit blog gaat over een ervaring uit mijn leven en is een mooie aanleiding om het over "in verbinding zijn" te hebben.

in verbinding zijn

In mei is onze jongste zoon geboren. Heerlijk om zo'n klein ventje in je armen te hebben. Maar ook direct kwam bij mij het gevoel van "o jee" dit is van mij en daar moet ik dus een band mee (gaan) hebben. Ik schrijf dit in een extreme vorm om een en ander uit te vergoten.

Ik, en vele hoogbegaafden met mij, hebben juist als klein kind een manier gevonden om met, het anders dan anderen zijn, om te kunnen gaan. Namelijk om dingen alleen te doen. Dit was makkelijk, dan hoef je niets uit te leggen, je hoeft geen rekening met anderen te houden en het is niet meer belangrijk wat anderen van je vinden (toch?).

Hierdoor heb ik ook de overlevingsstrategie gekozen om het gevoel op een heel laag pitje te zetten. Terwijl naar mijn mening hoogbegaafden juist over het algemeen heel gevoelige mensen zijn. Gevoel zit vaak in de weg en rationeel de zaken benaderen is veel makkelijker.

Dat was en is een mooie manier om je leven te leven. Echter jaren later gaat deze strategie vaak niet meer op. Je krijgt een relatie en mogelijk kinderen en dan kun je behoorlijk in de knoop raken met jezelf. De gekozen strategie is niet meer hanteerbaar.

Opeens moet je rekening houden met anderen en dat vergt een nieuwe leefwijze. Hier zal ik nu niet op ingaan, dat is stof voor vele anderen blogs.

Terug naar het begin, daar lig ik dan met een net geboren baby in mijn armen. Afstandelijk kijk ik er naar. Een nieuw leven en volledig afhankelijk van mij (ons). Dit is ons 3e kindje en ondanks dat denk en voel ik, o jee!?

Hoe ga ik dit nu weer doen. Het mooie en vervelende is dat kleine kinderen vaak de spiegel zijn van je ziel. Dus alles wat ik heb weggestopt of geheel ben vergeten weet hij aan te raken. Daar zit ik dan. Ik dacht alles in balans te hebben, maar nee hoor er wordt weer een stukje van mijn verleden aangeraakt. Ik accepteer het en voel dat ik hier weer iets te leren heb.

Daarmee kom ik weer een stukje meer in verbinding met de kleine man, maar ook met mijzelf. Hierdoor kan ik dus ook weer beter in verbinding zijn met anderen.

In verbinding zijn of komen met anderen, hoe dat je dat eigenlijk? Google eens op internet en je komt heel veel trainingen tegen die je daarbij kunnen helpen. Heb je daar dan een training voor nodig? Ik denk de één wel en de ander niet. Daar is volgens mij geen standaard antwoord op te geven. Dit is afhankelijk hoe je jezelf hebt afgesloten van je gevoel.

Zelf heb ik daar meerdere trainingen in gevolgd, maar het blijft een hele klus.

In verbinding zijn met een ander, betekent ook dat je jezelf kwetsbaar opstelt. Laten zien wie je bent, telkens weer een masker (één van de vele) afdoen. Niet wegrennen als je de pijn voelt opkomen, maar juist aan gaan. Of anders gezegd (uit systemisch werken) met je meedragen en accepteren, het is een onderdeel van jezelf.

Overigens heeft Marco Borsato hier een prachtig nummer over gezongen (Maskers af).

[ez_youtube url="http://youtu.be/Fu1vAePa5Ew"  width="320" height="180 "autoplay="0" autohide="2" controls="1"]

Hoogbegaafden zijn meesters in maskers opzetten, jezelf zo presenteren dat je toch in de groep past, maar dat is niet in verbinding zijn. In verbinding zijn is volgens mij je hart en hoofd weer met elkaar laten communiceren, verbinden. De dingen afleren die je vroeger geholpen hebben, maar nu zó in de weg kunnen zitten. Ze er allebei laten zijn, pas dan ben je volgens mij jezelf en kun je jezelf ook tonen op die manier. Ook al ben je anders! Uiteindelijk is iedereen anders!

Om in verbinding te zijn met anderen zul je eerst in verbinding moeten zijn met jezelf.

Ik ben benieuwd of dit voldoende stof is om een discussie te hebben over dit onderwerp. Ik begrijp dat dit voor velen een lastig onderwerp is, maat ik wil de uitdaging wel met je aangaan om iets van jezelf te laten zien. Ik heb hierboven een voorzet gedaan.

Ik lees graag jouw ervaringen, jouw mening of heb je zelf een vraag? Stel hem hieronder in de reactiebox.

Ik stel het ook zeer op prijs als je dit wilt delen in jouw netwerk, met de onderstaande knoppen.