In verbinding zijn

Alles wat ik hier schrijf over "in verbinding zijn" is vanuit mijn eigen perspectief en als ervaringsdeskundige op het gebied van hoogbegaafdheid.

 

Veel (zeker niet alle) hoogbegaafden hebben problemen met het in verbinding zijn met anderen.

Heb jij hier ook ervaringen mee, of vind je dit juist lastig? dan kan dit artikel je mogelijk wat handvatten bieden.

Dit blog gaat over een ervaring uit mijn leven en is een mooie aanleiding om het over "in verbinding zijn" te hebben.

in verbinding zijn

In mei is onze jongste zoon geboren. Heerlijk om zo'n klein ventje in je armen te hebben. Maar ook direct kwam bij mij het gevoel van "o jee" dit is van mij en daar moet ik dus een band mee (gaan) hebben. Ik schrijf dit in een extreme vorm om een en ander uit te vergoten.

Ik, en vele hoogbegaafden met mij, hebben juist als klein kind een manier gevonden om met, het anders dan anderen zijn, om te kunnen gaan. Namelijk om dingen alleen te doen. Dit was makkelijk, dan hoef je niets uit te leggen, je hoeft geen rekening met anderen te houden en het is niet meer belangrijk wat anderen van je vinden (toch?).

Hierdoor heb ik ook de overlevingsstrategie gekozen om het gevoel op een heel laag pitje te zetten. Terwijl naar mijn mening hoogbegaafden juist over het algemeen heel gevoelige mensen zijn. Gevoel zit vaak in de weg en rationeel de zaken benaderen is veel makkelijker.

Dat was en is een mooie manier om je leven te leven. Echter jaren later gaat deze strategie vaak niet meer op. Je krijgt een relatie en mogelijk kinderen en dan kun je behoorlijk in de knoop raken met jezelf. De gekozen strategie is niet meer hanteerbaar.

Opeens moet je rekening houden met anderen en dat vergt een nieuwe leefwijze. Hier zal ik nu niet op ingaan, dat is stof voor vele anderen blogs.

Terug naar het begin, daar lig ik dan met een net geboren baby in mijn armen. Afstandelijk kijk ik er naar. Een nieuw leven en volledig afhankelijk van mij (ons). Dit is ons 3e kindje en ondanks dat denk en voel ik, o jee!?

Hoe ga ik dit nu weer doen. Het mooie en vervelende is dat kleine kinderen vaak de spiegel zijn van je ziel. Dus alles wat ik heb weggestopt of geheel ben vergeten weet hij aan te raken. Daar zit ik dan. Ik dacht alles in balans te hebben, maar nee hoor er wordt weer een stukje van mijn verleden aangeraakt. Ik accepteer het en voel dat ik hier weer iets te leren heb.

Daarmee kom ik weer een stukje meer in verbinding met de kleine man, maar ook met mijzelf. Hierdoor kan ik dus ook weer beter in verbinding zijn met anderen.

In verbinding zijn of komen met anderen, hoe dat je dat eigenlijk? Google eens op internet en je komt heel veel trainingen tegen die je daarbij kunnen helpen. Heb je daar dan een training voor nodig? Ik denk de één wel en de ander niet. Daar is volgens mij geen standaard antwoord op te geven. Dit is afhankelijk hoe je jezelf hebt afgesloten van je gevoel.

Zelf heb ik daar meerdere trainingen in gevolgd, maar het blijft een hele klus.

In verbinding zijn met een ander, betekent ook dat je jezelf kwetsbaar opstelt. Laten zien wie je bent, telkens weer een masker (één van de vele) afdoen. Niet wegrennen als je de pijn voelt opkomen, maar juist aan gaan. Of anders gezegd (uit systemisch werken) met je meedragen en accepteren, het is een onderdeel van jezelf.

Overigens heeft Marco Borsato hier een prachtig nummer over gezongen (Maskers af).

[ez_youtube url="http://youtu.be/Fu1vAePa5Ew"  width="320" height="180 "autoplay="0" autohide="2" controls="1"]

Hoogbegaafden zijn meesters in maskers opzetten, jezelf zo presenteren dat je toch in de groep past, maar dat is niet in verbinding zijn. In verbinding zijn is volgens mij je hart en hoofd weer met elkaar laten communiceren, verbinden. De dingen afleren die je vroeger geholpen hebben, maar nu zó in de weg kunnen zitten. Ze er allebei laten zijn, pas dan ben je volgens mij jezelf en kun je jezelf ook tonen op die manier. Ook al ben je anders! Uiteindelijk is iedereen anders!

Om in verbinding te zijn met anderen zul je eerst in verbinding moeten zijn met jezelf.

Ik ben benieuwd of dit voldoende stof is om een discussie te hebben over dit onderwerp. Ik begrijp dat dit voor velen een lastig onderwerp is, maat ik wil de uitdaging wel met je aangaan om iets van jezelf te laten zien. Ik heb hierboven een voorzet gedaan.

Ik lees graag jouw ervaringen, jouw mening of heb je zelf een vraag? Stel hem hieronder in de reactiebox.

Ik stel het ook zeer op prijs als je dit wilt delen in jouw netwerk, met de onderstaande knoppen.

2016-10-24T07:18:57+00:00 12 Comments

12 Reacties

  1. Ciselle Elgers 3 juli 2013 van 21:01 - Antwoorden

    Prachtige blog, emotioneel voor mij. Uit ervaring heb ik nog maar kort geleden moeten ervaren hoe het is wanneer je vader niet met je verbonden is.
    Het ontworteld je , zelfs al ben je 50 + . Doe alles wat je kunt om je met je kinderen te verbinden en nog belangrijker om met ze verbonden te blijven, dat is direct ook een uitdaging.... een mooie voor de toekomst!
    Veel geluk met de kleine man en zijn broers/zussen?
    Ciselle

    • Jan 7 juli 2013 van 07:48 - Antwoorden

      Hoi Ciselle,

      Dank je wel voor je reactie. In verbinding zijn is een onderwerp dat voor iedereen geldt.

      Helaas is het ook iets wat je niet altijd zelf in de hand hebt. Er zijn wel 2 personen voor nodig.
      Als de ene persoon niet wil, zal de ander daar mee om moeten gaan, hoe lastig dat vaak ook is.

      Ik ga in ieder geval mijn best doen met de 3 mannen.

      Jan

  2. Sabrina 30 juni 2013 van 22:38 - Antwoorden

    Gevoelig blog Jan, mooi!
    Je bent als HB-er geneigd alles met je hoofd te beredeneren en dat gaat je doorgaans makkelijk af maar de geboorte van een kind iets wat niet in woorden te vatten is waardoor je eigen kwetsbaarheid boven komt...want zoiets kan enkel gevoeld worden...en dat voel ik dan weer door jouw woorden heen;-)
    Kwetsbaar en open en daardoor in verbinding...in ieder geval met mij;-)
    Dank!

    • Jan Everts 1 juli 2013 van 09:13 - Antwoorden

      Dank je wel Sabrina,

      Beter had ik het niet kunnen verwoorden. Mooie aanvulling. Want dat is inderdaad de kern van in verbinding zijn.

      Fijn dat wij samen een stukje van onze eigen weg naast elkaar mogen lopen. Ik ben er dankbaar voor.

      Groet

      Jan

  3. Ton 30 juni 2013 van 13:47 - Antwoorden

    Hoi Jan,

    Mooie blog, en superleuk om op deze manier van je te lezen!
    Wat ik er vooral in herken is de splitsing tussen hoofd en hart. Het is nogal een reis om hoofd en hart met elkaar te verbinden. Ook al zijn hoofd en hart maar enkele decimeters van elkaar verwijderd, het is de langste reis die ik in mijn leven gemaakt heb. Niet altijd even makkelijk en zeker niet pijnloos, maar zonder meer de moeite waard. En zoals het elke levenspadreiziger vergaat, vergaat het ook mij: elke plek van aankomst is er ook een van vertrek.

    Overigens zijn naar mijn idee niet alleen hoogbegaafden meesters in het opzetten van een masker. Volgens mij doet iedereen het: hoe zet je je "ik" in de wereld? En als je daarmee bezig bent, wat laat je dan niet zien? Daarmee is het masker geboren. De behoefte om je te onderscheiden brengt met zich mee dat je je afsplitst. De voorkant bestaat bij de gratie van een achterkant, zoals de dag bij de nacht hoort.
    Onderzoeken hoe je masker tot stand is gekomen door je eigen onbewuste processen aan te kijken, levert op dat je de achterkant van je masker leert kennen. Of je dat masker dan nog op wil houden of het af wil doen, is aan jezelf... 🙂
    Leerzaam is het in ieder geval en ik kan het iedereen van harte aanbevelen.

    Jarenlang heb ik van-alles-en-nog-wat alleen gedaan, ik werd immers toch niet begrepen door mijn omgeving. Ik ben nogal bezig (geweest) met het "maskermaken".
    Door mijn verlangen naar tederheid, mijn diepe angst voor afwijzing en innerlijke overtuiging "het niet goed te doen", zette ik een sterke rationele perfectionistische man in de wereld. Waarom?
    Gewoon, omdat het zo ging.
    Die man raakte het contact met zijn kinderen kwijt.
    Het gemis aan contact met mijn kinderen en het gemis aan vertedering werd uiteindelijk een inspiratiebron en een leerzame spiegel.
    En het ontroerd me als ik tegenwoordig gevraagd word om op een betekenisgevende manier samen te werken en anderen te helpen bij het ontdekken van onbewuste processen die zo hinderlijk kunnen zijn.

    Ik hoop dat je blog veel mensen zal inspireren om de hinderlijke "gewone dingen die gewoon zo gaan" te onderzoeken. Daarmee start het leggen van verbinding tussen hoofd en hart.

    Alle goeds,

    Ton

    • Jan 13 juli 2013 van 07:54 - Antwoorden

      Dag Ton,

      Mijn excuses voor mijn late reactie.

      Wat een prachtige reactie heb je gegeven. Dank je wel dat je zoveel van jezelf laat zien.
      Je hebt gelijk dat je zegt dat het opzetten van maskers niet alleen is voorbehouden aan hoogbegaafden (HB), maar ik heb dit onderwerp gebruikt omdat HB'en in mijn ogen dit erg goed beheersen. Waardoor het misschien wel nog lastiger is dan bij een niet HB'en.

      Ik geef je helemaal gelijk als je zegt dat deze reis misschien wel de moeilijkste is van allemaal, zo heb ik dat ook ervaren, en ervaar ik dat nog dagelijks.

      Groet
      Jan

  4. Hugo Bakker 29 juni 2013 van 22:45 - Antwoorden

    Hoi Jan, dit stuk raakt mij. Verbinding maken is altijd een lastig ding geweest voor mij. Om het plat te zeggen kan ik soms niets geven om mijn beste vrienden en soms heel erg veel. De laatste tijd heb ik leren 'huggen'. Dit vond ik verschrikkelijk, vies, stinken, je weet wel. Maar opeens gaat het goed, ik weet ook niet waarom... Het voelt wel goed eigenlijk.
    groeten Hugo

    • Jan Everts 1 juli 2013 van 09:21 - Antwoorden

      Hoi Hugo,

      Als dit stuk je raakt is mijn blog geslaagd 😉
      Volgens mij is in verbinding zijn met anderen nog lastiger voor de mannen. Juist de mannen van onze generatie hebben nog geleerd om geen gevoelens te tonen, niet huilen etc.

      Dan is het "huggen" nog lastiger, want dat doe je als man niet. Ook ik vond dat lastig, maar gaat ook steeds beter. En dan heb je nog "huggen" en "huggen".
      Doe je dat met volledig aanwezig zijn alleen de vorm?

      Dank dat je een stukje van jezelf hebt laten zien.

  5. Marion Hijmensen 29 juni 2013 van 21:01 - Antwoorden

    Hoi Jan,

    Wat een mooie blog en zo recht uit het hart. Altijd mooi als je je eigen ervaring om kan zetten om anderen aan het denken te zetten. Ook al ben ik niet hoog begaafd merk ik dat als ik mijn gevoel niet uit, zeker mijn jongste dochter daar heel erg op reageert en uiteraard net niet o de manier die ik wil. Dus wil ik wat bij haar bereiken, moet ik eerst met mijzelf aan de bak! Zo mooi dat wij over onszelf leren door de kinderen!

    • Jan Everts 1 juli 2013 van 09:16 - Antwoorden

      Dag Marion,
      In verbinding zijn met anderen is natuurlijk voor iedereen. Alleen ik ben van mening dat hoogbegaafden en/of hoog intelligenten dat ander doen of beleven. Dit omdat juist de ratio erg overheerst en het gevoel een mindere prioriteit heeft gekregen. Juist in verbinding zijn met anderen vergt dat je moet omgaan met je gevoel, hoe lastig dat ook is.

  6. Mariëlle Jansen 29 juni 2013 van 17:03 - Antwoorden

    Hai Jan,

    Mooi verhaal ... ik zou bijna zeggen ... kom eens praten.
    Als je ouder wordt ... ouder in de zin van vader van kinderen, dan kom je denk ik jezelf inderdaad tegen over hoe je jezelf de verschillende overlevingsstrategieën hebt aangeleerd om met het leven te dealen, met mensen om te gaan .. .en met jezelf om te gaan.
    Logisch dat deze vragen dan ook nu bij je in het bewustzijn komen en dat je er naar gaat kijken ... hoe je ermee omgaat, welke technieken je al beheerst en welke technieken je niet meer dienen ... en welke technieken je je liefst nu eigen zou willen maken.
    Als orthopedagoog en psycholoog herken ik goed wat je aangeeft, de hooggevoeligheden, het gevoel anders te zijn dan anderen, het gevoel niet begrepen te worden ... de moeite die het je kost met dat complex van gegevens te dealen ... maar ... ik denk dat er altijd toch ... bij elk mens en bij iedereen ... heel veel mogelijkheden te vinden zijn waar je jezelf je eigenwaarde mee sterker kunt maken, je zelfvertrouwen weet op te krikken en rust in je hoofd, hart en buik weet te creëren ... waardoor je goed in je eigen kern en kracht blijft functioneren, zonder je van de rest van de wereld en het leven af te keren. En jij hebt de mazzel dat je daar 3 fantastische leermeesters elke dag voor tegenkomt ... je kids!

    • Jan 1 juli 2013 van 22:11 - Antwoorden

      Hoi Marielle,

      Dank je wel voor je reactie.
      Het is inderdaad een kwestie van accepteren van hoe de situatie is. Leren van alles wat op je pad komt.
      De rust in mijn hoofd zou prettig zijn, maar dat is de "handicap" van een hoogbegaafde. Het blijft maar stormen. ook dat is accepteren en het inzetten als een kracht wanneer dat van toepassing is.

      En inderdaad elke dag mag ik weer leren van de 3 leermeesters, en dat is een prachtig gevoel.

      Groet

      Jan

Reageer