Hoogbegaafd op het werk

Op je werk (lees jouw afdeling of team) ben je hoogstwaarschijnlijk de enige hoogbegaafde.

Daar zit je dan tussen al die "anderen". Zij keuvelen wat af en jij denkt bij jezelf "ga toch eens aan je werk".

  • Is dat nu een gedachte vanuit jaloezie?
  • Zou jij er ook graag bij willen horen?
  • Zou jij ook wel mee willen keuvelen?

......... Ja, waarschijnlijk wel, maar je hebt geen idee hoe je dat moet doen.

De verhalen gaan nergens over in jouw beleving, lachen om niets en om jouw grappen lachen ze niet eens, dan staan ze je met grote ogen aan te kijken. Ze snappen je niet!

Dit bovenstaande is volgens mij wederom een feest van herkenning voor velen.

Hoe ga je daar nu mee om als hoogbegaafde medemens en collega.

Zelf probeer ik dit te doseren. Ik hoef niet overal over mee te praten. Alleen dié onderwerpen die dan redelijk interessant zijn, "pak" ik mee en probeer mij zo sociaal mogelijk op te stellen. Koetjes en kalfjes sla ik over, als je het niet erg vindt. 😉

En als ik dan ergens over mee praat probeer ik dat zo algemeen mogelijk te doen. Ik probeer niet door te slaan om "even" al mijn kennis te spuien, daar zit de "medemens" niet op te wachten.

Let vooral op de non-verbale communicatie. Als je dat beheerst dan zie je direct wanneer je doorslaat en wanneer het interessant is voor anderen.

Dit is een op zich korte blog, maar ik hoop dat ik vele reacties van jullie krijg, om dit op een later moment te gaan bundelen.

Ik kreeg van de week een mooie mail met het verzoek om in plaats van het e-book dat ik heb gemaakt, juist een e-book te maken over hoe je omgaat met je hoogbegaafdheid in de  "normale" wereld.

Hoe doe je dat "hoogbegaafd op het werk" zijn?

Dus laat vooral je reactie achter, vertel hoe jij jouw methode hebt gevonden in het omgaan met "anderen".

6 Reacties

  1. Michiel 16 september 2013 van 20:53 - Antwoorden

    Ik heb geleerd dat ik heel erg moet doseren. Soms ben ik bijvoorbeeld in een vergadering een aantal stappen verder en weet al wat de uitkomst van de vergadering gaat worden. Maar als ik mijn gedachten dan verwoord kijkt iedereen me aan alsof gekke Henkie ben. Met een beetje geluk hebben de overige deelnemers dan aan het einde van de vergadering hetzelfde punt bereikt. Maar soms zijn er zelfs meerdere vergaderingen voor nodig om iedereen tot een conclusie te laten komen die ik al veel eerder getrokken had.
    Ik werk zelf in een grote organisatie. Ik heb meegemaakt dat ik een document schreef over de toekomstige taak en doelstellingen van de afdeling en de visie die ik daar op had. Ik heb dat aan diverse mensen laten lezen, waaronder mijn eigen leidinggevende. Het werd afgedaan als mooi verhaal maar zonde van de tijd en nutteloos (al werd dat niet altijd hard gezegd). Het werd eigenlijk een beetje weggelachen.
    Nu, 1,5 jaar later, wordt dit document afgestoft en hergebruikt door dezelfde mensen die het eerder niet serieus namen. Heel veel punten uit dit stuk worden nu door deze mensen gebruikt in hun eigen stukken. Uiteraard zonder te vermelden wie het eigenlijk bedacht heeft. Aan de ene kant ben ik dan inhoudelijk blij met het feit dat het alsnog gebruikt wordt. Aan de andere kant frustreert het omdat bij veel mensen wel is blijven hangen dat ik ooit een wazig stuk zou hebben geschreven, maar krijg je achteraf niet de credits die je blijkbaar wel verdiende. En anderen gaan met de eer strijken. Het gaat mij dan niet om de eer, maar wel om het feit dat je in eerste instantie niet serieus genomen wordt.

    Doseren is dus wel belangrijk. Ik kom soms in 1 stap op iets uit waar anderen 5 stappen voor moeten nemen. En die tijd moet je ze wel geven.
    Dat betekent echter ook dat het werk soms saai is. In een vergadering heb ik dan ook wel eens moeite de aandacht er bij te houden omdat ik inhoudelijk al verder ben. Dan slaat de verveling toe en gaan de gedachten alweer uit naar de volgende dag of het volgende project/probleem.

    En soms is dat net een flash back naar de schooltijd.....

  2. Jan Everts 2 september 2013 van 06:06 - Antwoorden

    Beste Judith,

    Dank je wel voor je persoonlijke verhaal. Ik herken helemaal wat je zegt. Ik zou graag een antwoord willen geven alleen is er geen algemeen antwoord te bedenken. Dit gaat over jou.
    Doen de situaties zich alleen voor op je werk? Misschien wordt het tijd om te onderzoeken wat je eigenlijk echt graag zou willen doen. Het is een feit dat veel HB'ers het best functioneren als zij zelfstandig kunnen zijn.
    Misschien een keer vrijblijvend met mij praten?

    Groet
    Jan

  3. Judith 27 augustus 2013 van 09:13 - Antwoorden

    Hoogbegaafd op het werk

    Daar zit ik dan tussen al die “anderen”. Dat gevoel is universeel en niet alleen op het werk.

    Ik heb altijd geweten anders dan anderen te zijn. Hoe? Ik hoor nergens bij. Niet bij het gezin, niet in de klas, niet op een sportclub en niet op het werk. Ik ben anders, mensen hebben geen grip op mij en zien mij als raar. Ik zie/weet dingen al weken voordat andere mensen het gaan zien. Dat vinden ze eng en willen ze niet horen. Vooral managers zijn hier allergisch voor. Eigenlijk ben ik altijd alleen of met mensen die ik echt kan vertrouwen. Daar voel ik mij goed bij en dit hoeft niet te veranderen.

    De oppervlakkige contacten op het werk wil ik graag zo houden. Hoe minder ze van mij weten hoe beter dat vaak is voor mij. Mijn ervaring is dat collega’s informatie vooral gebruiken voor eigenbelang. Ik ben redelijk naïef te noemen en ga vaak van het goede van mensen uit. Omdat dit vertrouwen al te vaak beschaamd is ben ik heel selectief met de mensen in mijn omgeving.

    Ik ben degene die altijd vraagt: Waarom en zegt ja maar. Ik denk altijd verder en reageer daar vanuit. Dit heb ik altijd al gedaan en dat schijnt mensen dus mateloos te irriteren. Ik neem niet zomaar wat aan van iemand.

    Als je wordt geboren weet je niet wie je bent, wat je wordt en wat je te wachten staat in het leven. Ik ben dus heel slim geboren en dat weet ik pas sinds 8 jaar. Het is nooit opgemerkt door mijn ouders, omgeving, school etc. Ik was een kind dat anders was, zich niets liet zeggen, meer wilde weten dan er antwoorden waren en niet reageerde zoals een “normaal” mens zou reageerde. Ik kreeg al gauw het stempel lastig en dom. Hoe anders zou mijn leven eruit gezien hebben als ik wel was herkend en begeleid met het leven met deze “afwijking” in de normale wereld.

    De uitslag van de Mensa test heeft aangegeven dat ik bij 2% van de bevolking hoor. Door op te zoeken wat dat betekent is er een hoop duidelijk geworden maar ik weet niet wat ik met deze antwoorden kan doen. Er is geen handboek voor HB hoe om te gaan met “normale” mensen. Hoe ga ik om met die onvermoeibare drang van de mensen om mij heen om mij in het gareel te houden, op of liever onder hun niveau te houden en vooral je kop niet boven het maaiveld uit te steken. Mij elke keer weer uit die diepe put moeten slepen na de zoveelste gemene opmerking/actie die mij weer “op je plaats” moet zetten in de normale wereld.

    Ik probeer van alles, meedoen, op de achtergrond houden, informatie delen maar niets schijnt goed genoeg te zijn. Als ik meedoe ben ik de betweter, als ik mij op de achtergrond houd sluit ik mij af en als ik informatie wil delen dan ben ik te zakelijk of verveel ik mensen binnen no time omdat het niet hun interesse is.

    Ik heb mijn hele leven al het gevoel op een koord te dansen dat elke moment kan breken. En helaas gebeurt dat ook regelmatig en dat doet pijn en heb ik tijd nodig om weer terug te komen. En ik word het ongelofelijk zat om elke keer uit dat dal te moeten kruipen waar ik steeds weer met open ogen in loop. Steeds maar weer te moeten horen dat ik anders ben, niet aangepast ben, ik dingen anders zou moeten zeggen en doen omdat anderen het anders het niet begrijpen. Steeds op mijn tenen moeten lopen om niet op andermans tenen te staan.

    • Hans 19 november 2013 van 14:01 - Antwoorden

      Judith,
      Herkenbaar.
      Ik ben nu 44 en heb sinds mijn 30ste door dat ik anders denk.
      Ik heb vergelijkbare ervaringen. Ik heb er tien jaar overgedaan, maar heb nu een mooie balans gevonden.
      Ik heb er een uitdaging van gemaakt om te begrijpen dat anders denkende mij niet altijd begrijpen. Nu schep ik er plezier om continu te schakelen tussen de denkniveaus van anderen en het oprekken hiervan.
      Er zijn altijd wel periodes dat dit minder lukt.
      De bijbehorende frustraties heb ik minder en zijn makkelijker weg te relatieveren.
      Ik heb het geluk een hoogbegaafde vriend te hebben. 15 minuten per dag spreek ik hem gemiddeld en we hebben allebei weer hersenvoer voor de rest van de dag.
      Vr.gr. Hansi

    • Erol Alici 12 juli 2017 van 13:43 - Antwoorden

      Ik zit helaas in dezelfde situatie en wordt er behoorlijk gefrustreerd door.

      • Marjanca 6 december 2017 van 09:26 - Antwoorden

        @Erol
        Troost je met het feit dat de tijden wel veranderd zijn en dat kinderen van nu meer aandacht krijgen op de basisscholen in het land. Dat is ook dankzij de aandacht die er voor gecreëerd is. Het zou goed zijn om hier nog meer aandacht voor te vragen...

Reageer