Ik krijg regelmatig e-mails van mensen die hun eigen verhaal kwijt willen. Voor mij een eer dat ik dat vertrouwen heb om zulke mooie verhalen te mogen lezen.

Daarnaast een feest van herkenning. Wat is het toch prachtig dat door je verhaal te delen je zoveel anderen kunt helpen in hun eigen proces. 

Waar wil ik het deze keer over hebben?

Het verspillen van talent.

Veel mensen ontdekken pas op latere leeftijd dat zij hoogbegaafd of hoog intelligent zijn. Zoals jullie misschien wel weten geldt dat ook voor mij. Uit alle verhalen die ik mag lezen komt wel een gezamenlijk punt naar voren; namelijk dat veel hoogbegaafden blij zijn dat zij hoogbegaafd zijn, maar het jammer vinden dat op latere leeftijd pas ontdekken.

Uiteraard de verhalen van anders zijn op school; makkelijk door de schoolperiode heen gegaan, of juist met hele matige cijfers; een (achteraf) te laag niveau (MAVO of lager is geen uitzondering).

Bij mijzelf niet anders. HAVO was het advies, "HAVO is misschien nog wel te hoog, hij is nog zo speels" was de boodschap. HAVO in 6 jaar gedaan in plaats van 5 jaar. Ik doorliep alle klassen en deed niets aan huiswerk of het minimale en in het examenjaar kwam ik er achter dat ik eigenlijk niet wist hoe ik moest leren. Het 5e jaar over gedaan, wel enige inspanning verricht het examen met de welbekende hakken over de sloot gehaald.

Ik ben direct gaan werken. Ik had een vreselijke hekel aan school gekregen, dus studeren was zeker geen optie.andererichtingen

Dan kom je in het bedrijfsleven terecht. Al snel kwam ik erachter dat alles wat ik moest leren heel erg snel ging. Kijken hoe het werkt en dan zelf doen, gaat mij en vele anderen hoogbegaafden veel beter af dan leren uit een boekje. Hierdoor ontstond het volgende probleem, ik was binnen een jaar uitgekeken op de functie en begon mij te vervelen. Dit heeft uiteindelijk geresulteerd dat ik bijna elke 1,5 jaar een andere functie had. Zo'n typisch HB CV zeg maar. Daarnaast vond ik het onbegrijpelijk dat mijn collega's al zo lang op dezelfde functie zaten. Ze vonden het nog leuk ook!?

Het verspillen van talenten kwam bij mij om de hoek kijken in een aantal managementfuncties. Ik zat daar samen met allemaal collega managers die allemaal een titel hadden. Toen begon de onzekerheid toe te slaan en vond ik toch echt wel dat ik veel harder moest werken om hetzelfde te kunnen als mijn collega's. Ik had tenslotte "maar" HAVO gedaan.

In die situatie kwam ik bijna nooit met ideeën of gaf ik veel later mijn visie op bepaalde zaken. Achteraf werd mij dit wel kwalijk genomen, maar ja ik dacht "wat kan mijn mening of mijn idee nu bijdragen?" mijn collega's zijn veel slimmer, zij hebben tenslotte geleerd!.

Jammer dat ik dat ik al die jaren mijzelf zo op de achtergrond heb gehouden. Mijn mening en ideeën deden er wel degelijk toe. De meeste ideeën van mijn collega's die "geleerd" hadden waren gewoon vele malen minder van kwaliteit dan die van mij.

Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen.

Ik ben wel blij dat er gelukkig al op de kleuterschool aandacht dan wel bekendheid is met hoogbegaafdheid. Ik zeg niet dat het overal goed is geregeld, maar het feit dat men nu wel weet wat hoogbegaafdheid is, bespaart een hoop kinderen een zelfde lot.

Op welke manier heb jij je talenten verspild? Ik lees het graag onderaan in de reactiebox.