Hoogbegaafd en het verspillen van talent

Ik krijg regelmatig e-mails van mensen die hun eigen verhaal kwijt willen. Voor mij een eer dat ik dat vertrouwen heb om zulke mooie verhalen te mogen lezen.

Daarnaast een feest van herkenning. Wat is het toch prachtig dat door je verhaal te delen je zoveel anderen kunt helpen in hun eigen proces. 

Waar wil ik het deze keer over hebben?

Het verspillen van talent.

Veel mensen ontdekken pas op latere leeftijd dat zij hoogbegaafd of hoog intelligent zijn. Zoals jullie misschien wel weten geldt dat ook voor mij. Uit alle verhalen die ik mag lezen komt wel een gezamenlijk punt naar voren; namelijk dat veel hoogbegaafden blij zijn dat zij hoogbegaafd zijn, maar het jammer vinden dat op latere leeftijd pas ontdekken.

Uiteraard de verhalen van anders zijn op school; makkelijk door de schoolperiode heen gegaan, of juist met hele matige cijfers; een (achteraf) te laag niveau (MAVO of lager is geen uitzondering).

Bij mijzelf niet anders. HAVO was het advies, "HAVO is misschien nog wel te hoog, hij is nog zo speels" was de boodschap. HAVO in 6 jaar gedaan in plaats van 5 jaar. Ik doorliep alle klassen en deed niets aan huiswerk of het minimale en in het examenjaar kwam ik er achter dat ik eigenlijk niet wist hoe ik moest leren. Het 5e jaar over gedaan, wel enige inspanning verricht het examen met de welbekende hakken over de sloot gehaald.

Ik ben direct gaan werken. Ik had een vreselijke hekel aan school gekregen, dus studeren was zeker geen optie.andererichtingen

Dan kom je in het bedrijfsleven terecht. Al snel kwam ik erachter dat alles wat ik moest leren heel erg snel ging. Kijken hoe het werkt en dan zelf doen, gaat mij en vele anderen hoogbegaafden veel beter af dan leren uit een boekje. Hierdoor ontstond het volgende probleem, ik was binnen een jaar uitgekeken op de functie en begon mij te vervelen. Dit heeft uiteindelijk geresulteerd dat ik bijna elke 1,5 jaar een andere functie had. Zo'n typisch HB CV zeg maar. Daarnaast vond ik het onbegrijpelijk dat mijn collega's al zo lang op dezelfde functie zaten. Ze vonden het nog leuk ook!?

Het verspillen van talenten kwam bij mij om de hoek kijken in een aantal managementfuncties. Ik zat daar samen met allemaal collega managers die allemaal een titel hadden. Toen begon de onzekerheid toe te slaan en vond ik toch echt wel dat ik veel harder moest werken om hetzelfde te kunnen als mijn collega's. Ik had tenslotte "maar" HAVO gedaan.

In die situatie kwam ik bijna nooit met ideeën of gaf ik veel later mijn visie op bepaalde zaken. Achteraf werd mij dit wel kwalijk genomen, maar ja ik dacht "wat kan mijn mening of mijn idee nu bijdragen?" mijn collega's zijn veel slimmer, zij hebben tenslotte geleerd!.

Jammer dat ik dat ik al die jaren mijzelf zo op de achtergrond heb gehouden. Mijn mening en ideeën deden er wel degelijk toe. De meeste ideeën van mijn collega's die "geleerd" hadden waren gewoon vele malen minder van kwaliteit dan die van mij.

Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen.

Ik ben wel blij dat er gelukkig al op de kleuterschool aandacht dan wel bekendheid is met hoogbegaafdheid. Ik zeg niet dat het overal goed is geregeld, maar het feit dat men nu wel weet wat hoogbegaafdheid is, bespaart een hoop kinderen een zelfde lot.

Op welke manier heb jij je talenten verspild? Ik lees het graag onderaan in de reactiebox.

2016-10-24T07:18:50+00:00 Tags: , |9 Comments

9 Reacties

  1. Tom (HSPer die nog even moet uitzoeken of er ook een HB in zich schuilt) 27 juli 2016 van 20:48 - Antwoorden

    Ik vind dat Patijn wel ergens een punt heeft. Het feit dat de meest gepubliceerde symptomen van HB inderdaad ook perfect kunnen matchen met mensen die zich gewoon misdeeld voelen en terugkijken op nogal wat mislukkingen en tekort aan wilskracht, dat valt mij ook op.
    Gewoon te 'slap', of net te goed bedeeld en dan maar vervallen in onderpresteren wegens een genetische eigenschap. Da's geen vanzelfsprekend onderscheid om te maken als je als volwassene voor het eerst worstelt met deze materie. Uit eigen ervaring denk ik dan weer wel dat het waarschijnlijker is voor veel HBs om in eerste instantie de eigen denkpatronen en automatismen af te doen als 'dit is niet zo bijzonder' en 'ik heb gewoon pech gehad en niet genoeg ballen', ontkenning dus. En helemaal niet zoals de door jou beschreven "loser" zonder wilskracht die opportunistisch en bewust besluit dat een HB label hem wel es van mislukt in speciaal kan omtoveren. Net het idee van misschien zelf zo'n loser met een valse redenering te zijn, maakt deel uit van de ontkenningsredening. En dat gaat die gedachte overwinning is niet makkelijk en cruciaal voor het aanvaardingsproces.

    Scepsis bij de 'populariteit' van HB diagnoses heb ik ook maar dat is net zo goed deel van de ontkenningsfase.

    Ben je liever "gewoon" en verstandig, ipv HB, dan is daar niks mis mee. Waarom ook niet? Dit is geen wedstrijd.
    Zelfs als een "misfit" door te denken dat hij HB is, ook effectief een beter mens wordt en meer betekent voor zichzelf en de wereld, dan lijkt mij dat niet eens zo'n slechte zaak.
    Misschien bestaat hoogbegaafdheid wel helemaal niet, maar we hebben met dat pienter uitgedachte verzinsel toch maar weer een hoop lijdende mensen opnieuw zin in het leven gegeven, en daardoor hen en hun omgeving een beetje gelukkiger gemaakt...

    • Jan 27 juli 2016 van 20:55 - Antwoorden

      Ik ben de laatste die zegt of je wel of niet in het hokje moet passen. Ik leef het principe ga daar waar je je thuis voelt. En als dat de wereld van HB is terwijl je geen Hb bent, so what? Mij gaat het erom dat iedereen accepteert zoals hij/zij is en doet waarvan je gelukkig wordt. Daar is geen enkel etiket voor nodig.

  2. Patijn 19 april 2016 van 16:07 - Antwoorden

    Het is geen frustratie. Het is de manier waarop vele website het begrip hoogbegaafd definiëren. Het zijn niet mijn woorden, enkel mijn analyse.
    Beledigend of gewoon feiten opsommen, zijn wel twee aparte dingen. Als het feit van de samenvatting van de termen, verbindend aan een conclusie, beledigend overkomt, moet men dit van tevoren even overdenken dat de termen net zo goed de definitie van een "loser" kunnen betekenen. Daarnaast zegt men: "men moet een IQ van 130 of hoger hebben". Hierover, en hoe IQ gemeten word, valt te speculeren. Maar als ik de symptomen doorneem, kom je op een misfit met ADHD uit, maar wel met een IQ van 130.
    Mensen en internet. Geef ze google en ze zijn dokter. Geef ze een wirwar van paden in hun leven en ze gaan net zo lang googelen totdat ze denken het pas gevonden te hebben en ergens bij te horen. Natuurlijk wilt men niet erkennen dat ze mislukt zijn op hun pad des levens, je wilt er iets goeds bij zoeken.
    De termen en symptomen die bij HB passen, volgens de websites, laat dus toch een meerderheid van de misfitters denken dat ze HB zijn.
    Dus, of je bént het, of je denkt dat je het bent omdat je een goede reden wilt vinden waarom het allemaal niet zo gelukt is.
    Je kan ook als gewoon verstandig mens gelukkig en slim zijn, met jouw eigenaardigheden. Accepteer dat je gewoon slim bent, maar het soms niet zo meezat, een binnenvetter bent geworden en dat je wellicht gewoon een eigenaardige persoonlijkheid hebt ontwikkelt door de levenslessen.

  3. Patijn 15 april 2016 van 16:36 - Antwoorden

    Ik vind sommige "uitwegen", het vinden van een excuus. Sommigen zien de weg die een 'loser' ondergaat, als een richting die herkenbaar zou moeten zijn voor een hoog begaafde.
    Bijvoorbeeld falen op school, hekel aan authoriteit, anders zijn... kan ook gewoon bij een loser passen hoor.
    Zojuist heb ik een tiental websites doorgenomen over hoogbegaafden. 90% van de matches die genoemd worden waaraan jij je als HBér zou kunnen herkennen, zouden maar zo bij een loser kunnen passen. Bekijk die informatie zelf eens (!).
    En zo denken honderden lezende verliezende Nederlanders, op weg naar zelfbevestiging, ineens dat ze hoogbegaafd zijn.....

    • Jan 19 april 2016 van 09:25 - Antwoorden

      Beste Patijn,

      Ik plaats de reactie gewoon, maar bedenk wel dat jij hiermee heel beledigend kan overkomen. Geen idee waarom je hier zo over denkt. Beetje afhankelijk welke definitie jij aan het begrip "loser" hangt. Ik heb mij jaren lang een loser gevoeld, totdat ik ontdekte dat er toch meer in mij zat dan het onderpresteren in deze maatschappij..

      Welke frustratie heb jij dat je zo reageert?

  4. Jan Everts 7 augustus 2013 van 08:26 - Antwoorden

    Dag Hugo,

    Ook herkenbaar wat jij schrijft. Lijkt ook wel gekoppeld te zijn aan hoogbegaafdheid. Mogelijke problemen uit de weg gaan en op zoek naar een makkelijke oplossing. Stel je voor dat je iets gaat doen wat je niet zou kunnen afmaken of halen 🙂
    Uiteindelijk is het volgens mij gewoon alles loslaten, je niets aantrekken van de reacties van anderen en doen wat je gevoel je ingeeft.

    Jan

  5. Hugo Bakker 28 juli 2013 van 21:09 - Antwoorden

    Hoi Jan, lekker herkenbaar weer!

    Toen ik in de eerste klas lagere school zat was ik bang dat ik het rekenen in klas 2 niet zou kunnen.
    Later toen ik puber was wilde ik sportleraar worden. Helaas had ik gehoord dat je goed in natuurkunde moest zijn; wat deed ik? Ik koos voor de PABO.
    Toen ik eenmaal werkt heb ik ook een HB cv opgebouwd. Nu ik zelfstandig ben heb ik ook een redelijk HB project syndroom.
    Ik gebruik diverse commitments naar buiten toe om focus te houden zoals: 1x per week bloggen, ideeen parkeren en gewooon doen wat ik zeg tegen mijn klanten. Ik moet hier heel bewust mee omgaan.

    groeten, Hugo

  6. Jan 28 juli 2013 van 12:15 - Antwoorden

    Hoi Michiel,

    Ik herken je opmerking en wil je bedanken voor je reactie en je openhartigheid.

    Je zult dus een keuze moeten maken, ga ik mijn tijd en misschien ook wel talenten verspillen door vast te houden aan de gedachten dat jij echt wel een keer over die lat heen kan springen, of zet je juist andere talenten in; hoe kan ik op een andere wijze over die lat heen komen.
    Hoogbegaafden hebben ook een creatieve kant en in jouw voorbeeld wordt dat talent uitgezet.

    Ik ben benieuwd welke oplossing je gaat kiezen?

  7. Michiel 28 juli 2013 van 11:57 - Antwoorden

    Jouw blog is vaak een feest van herkenning. Ook deze keer is het weer alsof het over mijzelf gaat. Herkenbare problemen...

    Ik vergelijk het met hoogspringen. Ik zie een lat en denk: daar moet ik ook overheen kunnen springen. Dus ga ik er voor staan en probeer vanuit stilstand over de lat te springen. Voor iemand die vanuit stilstand springt blijk ik dan bovengemiddeld hoog te springen, maar ik kom er natuurlijk niet over heen. Dat frustreert. Enorm. En ondanks dat ik bovengemiddeld hoog spring en daar bewondering voor krijg zie ik mijzelf als een mislukking. Ik moet en zal vanuit het niets in één keer over de lat springen, en anders faal ik in mijn eigen ogen.
    Wat ik niet zie is dat andere mensen niet alleen lang trainen om hoog te kunnen springen, nee, ze nemen ook een lange aanloop voordat ze springen. Ze beginnen langzaam stap voor stap te lopen en maken zo steeds meer vaart. En dan, als ze eenmaal op snelheid zijn en genoeg momentum hebben springen ze eindelijk succesvol over de lat.

    Ik accepteer voor mijzelf vaak niet dat ook ik een aanloop moet nemen. En ik heb de rust niet om de voorbereiding te doen en een lange aanloop te nemen. En daardoor heb ik veel kansen gemist.

Reageer