Heb jij ook een schaduwzijde?

Heb jij ook een schaduwzijde?

Robin Williams11 augustus werd ik, maar ik denk de hele wereld opgeschrikt door het onverwacht overlijden van mijn grote filmheld Robin Williams. Hoe raar het ook klinkt, maar voor mij een reden om deze blog, die ik al tijden heb klaar staan, te publiceren.
Ik was op zoek naar een goed moment en een beetje lef. Het overlijden van Robin gaf mij extra kracht om dit onderwerp eens aan te snijden.

Robin was ook hoogbegaafd en lid van MENSA. Hoe bizar is het eigenlijk dat iemand als Robin ook een zeer grote schaduwzijde heeft. De man die eigenlijk altijd vrolijk leek, de clown uithing en iedereen aan het lachen maakte. De man die zulke geweldige rollen heeft gespeeld. Maar aan de andere kant is het natuurlijk ook maar een mens. Het was alleen niet wat je bij hem verwachtte, voor zover ik dat van afstand kan zien natuurlijk.

Ik denk dat ik voor velen hoogbegaafden spreek als ik zeg dat "Good Will Hunting" wel mijn favoriet is.
Ik heb hem van de week nog een keer bekeken. Ik realiseerde mij dat ik deze film lang geleden heb gekeken. Dat was zelfs voordat ik zelf wist dat ik hoogbegaafd ben. Toen vond ik het al een goede film alhoewel ik bepaalde dingen niet kon plaatsen. Ik herkende mij ontzettend in de personage Will. Nu begrijp ik natuurlijk waarom ik de film herkende. Alsof het verhaal over mijzelf gaat. Subliem verfilmd, kenmerkend hoe hoogbegaafd wordt neergezet.

De schaduwzijde die Robin had was volgens mij erg groot. Zware depressies, verslaving etc. Zo groot is mijn schaduwzijde niet. Maar dat ik hem heb kan ik hier gerust bekennen. Er zijn momenten van somberheid, van grote eenzaamheid. Het gevoel zo alleen te zijn op deze wereld, terwijl ik een vriendin heb, 3 kinderen dus eigenlijk een rijk man. Maar het gezin is dan net niet wat die eenzaamheid kan weghalen bij mij. Het is een eenzaamheid die heel erg diep zit. In mijn kern. Dat gevoel van eenzaamheid roept dan ook weer verdriet op. Waarom ben ik eigenlijk hoogbegaafd? Waarom kan ik niet gewoon "normaal" zijn? Allemaal dat soort vragen.

Op die momenten trek ik mijzelf terug. Dan moet ik alleen zijn. Een soort van verdrinken in mijn eigen verdriet en eenzaamheid.
Zelfs gedachten "wat doe ik eigenlijk op deze wereld"? Maar dat duurt gelukkig kort en zie ik altijd de zonnige zijde van mijn schaduwkant. Ik troost mijzelf met de gedachten dat heel veel hoogbegaafden depressieve gevoelens hebben.

Ik herpak mijzelf en realiseer mij dat ik 2 dingen kan doen. In de schaduwzijde blijven zitten of weer de zonzijde zoeken. Dat laatste doe ik dan.

Waarschijnlijk vraag je jezelf nu af hoe ik dat doe. Daar heb ik over nagedacht, maar eigenlijk weet ik dat niet eens. Vaak wordt ik gedwongen door de gezinssituatie en moet ik gewoon verder.

Wat Robin Williams betreft, een groot verlies, maar gelukkig zijn er veel films om nog van hem te genieten. Het heeft mij wel stil doen staan om te kijken hoe ik eigenlijk in het leven sta. Ik prijs mij gelukkig om wie ik ben, wat ik heb. Ook al is het vaak niet makkelijk om als HB'er in deze wereld rond te lopen.

Ik ben benieuwd hoe jouw schaduwzijde eruit ziet en hoe je daar mee omgaat.

Ik lees jouw ervaring graag in het commentaarveld hieronder. Tips zijn natuurlijk ook welkom.

Als dit artikel interessant is voor mensen in jouw omgeving, wil je het dan ‘delen’ door op één van de social media knoppen hieronder te klikken?

28 Reacties

  1. Monique 8 november 2015 van 15:58 - Antwoorden

    Al deze blogs lezen is voor mij op een vreemde manier thuiskomen.
    Ik heb het nooit mijn schaduwzijde genoemd, eenvoudig weg omdat ik niet wist dat er een woord voor bestond..
    Ondanks dat het feit dat ik me er altijd anders door heb gevoeld, geef ik er wel aan toe. Mijn behoefte om me af te zonderen van de wereld, me in mij zelf, mijn gedachtes en mijn gevoelens te keren en dan dagen niemand te (willen) spreken. Behalve mss de caissière in de supermarkt.. Als het me echt niet goed gaat, trek ik me terug om een nieuw nulpunt te vinden, een nieuw punt vanwaaruit ik de wereld weer in kan. Als ik niet oppas en mezelf geen halt toe roet, loop ik het risico een depressie in te glijden. Dat wil ik niet en vroeg of laat lukt het me dan weer om me zelf een schop onder mijn kont te geven en de draad weer op te pakken. Soms gaan daar maanden overheen. Ik kan me gelukkig voelen als ik dagen alleen ben, en diep ongelukkig in een ruimte met veel mensen en gezelligheid. Ik herinner me plot een feestje, waarop iemand me vroeg hoe het met me ging en ik antwoordde met nou eigenlijk niet zo fijn... Dat was geen gewenst antwoord, de vragensteller ging er snel vandoor.. Ik kan me niet zo goed gewenst gedragen, heb een uitgesproken mening, ben enthousiast in wat ik vertel, ik heb overal een mening over en erger nog, ik kan over het meeste wel mee praten. Als ik ergens nieuwsgierig naar ben, zoek ik het op en weet ik mensen vaak van (ongevraagd) advies te voorzien, heel zorgzaam bedoelt, maar het wordt vaak als bemoeizuchtig ervaren. Ik ben een slechte ditjes en datjes prater en vind het zogenaamde praatje pot al snel geneuzel.. Ik ben in mijn nopjes als ik diepgaande problematieken man bespreken dat kan gaan van de btw regelgeving tot aan actualiteiten, maar wil wel graag een paar stappen dieper dan de meeste mensen, die dan al snel afhaken, omdat ik verder dan de eerste emotie of van horen zeggen wil gaan... Als dat niet kan, kan ik me onbegrepen en eenzaam voelen... Thuiskomen zoals ik al zei....

  2. Fons 30 maart 2015 van 00:03 - Antwoorden

    Hallo allemaal,

    Die schaduwzijde is heel vervelend. Ik zie het zo, en het helpt echt, je bent HB omdat je hersenen zo zijn; ze werken sneller en anders. Je emoties zijn daardoor ook dieper en feller. Je reageert echt anders dan iemand die gemiddelde hersenen heeft. Als mijn schaduwzijde zich aan mij opdringt, weet ik dat mijn hersenen dat voor een deel veroorzaakt. Ik kan moeilijk doen, moeilijk denken, maar het zijn echt de hersenen die diepere emoties veroorzaken. Je moet weten dat soms niet alles wat je bedenkt, waar is. Je emoties en gedachten gaan soms met je aan de haal, echt. Ga vooral niet bedenken dat je weet hoe een ander over je denkt, totdat je met de ander hebt gesproken. Denk eraan, we hebben snellere hersenen, dan ben je echt "hoger" in emoties, "hoger" in sensitiviteit, "hoger" in perfectionisme, "hoger" in alles, "hoger" in zwartkijken, terwijl de
    "gemiddelde" zijn schouders omhoog doet, omdraait en wegloopt.

  3. Fons 30 maart 2015 van 00:01 - Antwoorden

    Hallo allemaal,

    Die schaduwzijde is heel vervelend. Ik zie het zo, en het helpt echt, je bent HB omdat je hersenen zo zijn; ze werken sneller en anders. Je emoties zijn daardoor ook dieper en feller. Je reageert echt anders dan iemand die gemiddelde hersenen heeft. Als mijn schaduwzijde zich aan mij opdringt, weet ik dat mijn hersenen dat voor een deel veroorzaakt. Ik kan moeilijk doen, moeilijk denken, maar het zijn echt de hersenen die diepere emoties veroorzaken. Je moet weten dat soms niet alles wat je bedenkt, waar is. Je emoties en gedachten gaan soms met je aan de haal, echt. Ga vooral niet bedenken dat je weet hoe een ander over je denkt, totdat je met de ander hebt gesproken. Denk eraan, we hebben snellere hersenen, dan ben je echt "hoger" in emoties, "hoger" in sensitiviteit, "hoger" in perfectionisme, "hoger" in alles, "hoger" in zwartkijken, terwijl de
    "gemiddelde zijn schouders omhoog doet, omdraait en wegloopt.

  4. Roosmarijn 27 augustus 2014 van 17:23 - Antwoorden

    Ja ik woon in Friesland precies tussen Alkmaar en Groningen in en ben wel naar Jan gegaan.
    Want bij een coach gaat het er voor mij niet om iemand te vinden die dicht bij Werkt maar om iemand te vinden die gespecialiseerd is in mijn verhaal. Ik vond het zeer de moeite waard de afstand te reizen. Mijn ervaring: als je iemand vindt die je begrijpt dan zijn er ook minder sessies nodig, dus dat scheelt weer 😉

  5. Simone 27 augustus 2014 van 15:52 - Antwoorden

    Kan ook compliment voor jou zijn 😉

    Ik zal es op LinkedIn kijken

  6. Simone 27 augustus 2014 van 15:07 - Antwoorden

    Ken je toevallig ook een coach in Groningen of omgeving? Nu we het er toch over hebben 😉

    • Jan 27 augustus 2014 van 15:43 - Antwoorden

      Simone,
      op linkedin is een groep Coaches & Coachees vraag en aanbod waar je die vraag zou kunnen stellen. Persoonlijk ken ik daar geen coaches, daarom komen ze uit het noorden natuurlijk naar mij 🙂

  7. Judith 27 augustus 2014 van 12:39 - Antwoorden

    Dank je Thieu, helaas woon ik aan de andere kant van het land. Misschien dat zij een collega weet hier in de buurt (Alkmaar)?

    • Jan 27 augustus 2014 van 15:01 - Antwoorden

      Judith,

      Ik heb ook een klant uit jouw omgeving. Als je het de moeite waard vindt kun je altijd vrijblijvend een keer langskomen.
      Laat maar weten,

  8. Judith 27 augustus 2014 van 12:15 - Antwoorden

    Of ik een schaduwzijde heb?? Mmmm, ik zou zeggen van wel. Ik kan zelfs stellen dat het het grootste gedeelte van mijn leven overheerst. Gebrek aan geluk, mazzel, gemak of hoe je het ook wilt noemen.
    Ben bij mijn geboorte nou niet in een gelukkig nest terecht gekomen. Kort gezegd: mijn ouders hadden nooit kinderen moeten krijgen. Ik heb als klein kind ook diverse malen gevraagd waarom ik op deze wereld ben gezet.
    Mijn jeugd was (understatement) echt niet leuk. Niet in het gezin, niet op school, nergens bij horen, altijd alleen, niet begrepen worden en daardoor rebels, agressief en zeer wantrouwend. Tja ook als klein kind zag ik alle mechanismen in de wereld al aan het werk voordat andere het door hadden.
    Nu is het eigenlijk nog hetzelfde. Mijn man begrijpt mij soms niet, we hebben op dit moment echt een giga-rotperiode achter de rug met een zeer traumatische ervaring die bij ons beiden een brandmerk op ons hart heeft achter gelaten. Daarnaast ben ik in de laatste 3 jaar mijn beide ouders verloren, mijn baan kwijt geraakt, woning staat al 5 jaar te koop en alles wat ik doe lijkt in beton gegoten te zijn. Er zit geen vooruitgang in. Ik sleep mij momenteel door het leven met ankers aan alle ledenmaten en een molensteen om mijn nek.
    Maar als ik terug kijk doe ik dat al mijn hele leven en ik ben er nog steeds. Ja, ook ik heb wel eens de zwartste gedachten en zeg ik dat als het eerste deel van mijn leven een draaiboek is voor het tweede deel ik het niet lang laat duren. Maar aan de andere kant is er dat stemmetje dat zegt: het komt allemaal goed! De oerkracht die ik heb (wel moet hebben anders had ik allang al het bijltje erbij neergegooid) zegt mij het nog niet op te geven. Dat ook ik een keer geluk ga kennen in mijn leven. Ik word zondag 47 jaar en hoop dat dat een nieuw begin wordt in een gelukkiger leven. Zonder die eeuwige strijd, eenzaamheid, verdrietigheid en onrechtvaardigheid. Let there be light at the end of my tunnel!!

    • Thieu Berkers 27 augustus 2014 van 12:23 - Antwoorden

      Judith,
      Ik herken je verhaal en waarschijnlijk velen met mij. Ik ben uiteindelijk uit de vele diepe dalen in mijn leven geklommen waarbij ik dit jaar uit mijn laatste dal klom met hulp van Heleen Florusse in Eindhoven. Ik wil Jan geen potentiële klanten ontnemen maar Heleen had een werkwijze die bij mij heel effectief was. Zij begint altijd met het laten schrijven van iemands levensverhaal in periodes van 7 jaar. Dat bleek geen gemakkelijk proces te zijn omdat ik daardoor allerlei deurtjes moest openen uit mijn jeugd die ik liever dicht had willen laten. Toch was dit de sleutel in combinatie met het uit de kast komen als hoogbegaafde om weer de bodem onder mijn bestaan terug te vinden. Misschien kun je wat met deze persoonlijke ervaringen. Veel succes en ook veel sterkte in het vinden van de weg naar boven.

      • Thieu Berkers 27 augustus 2014 van 12:25 - Antwoorden

        Heleen geeft trouwens een lezing over haar werkwijze op vrijdag 26 september in café Usine in Eindhoven als onderdeel van het HB café in Eindhoven. Ik zit ook toevallig in de organisatie van dit lokale HB café. 😉

        • Jan 27 augustus 2014 van 15:00 - Antwoorden

          Thieu,
          Misschien kom ik wel naar die lezing, moet even kijken of dat agenda technisch past.

      • Jan 27 augustus 2014 van 14:59 - Antwoorden

        Hoi Thieu,

        Geen enkel probleem Thieu om een coach te noemen. Ik ben namelijk van mening dat iedereen de coach zoekt die bij/hem haar past.
        Voor sommige mensen is afstand een probleem en voor anderen niet. Mijn klanten komen niet alleen uit de buurt maar ook uit heel Nederland.
        Het levensverhaal of wel biografisch werk is zeker een mooie methode die ik soms ook toepas. Maar niet standaard. Ik probeer zoveel mogelijk te kiezen wat bij de klant past. Bij de een werkt het wel en bij de ander niet. Gelukkig maar, anders zouden we allemaal hetzelfde doen 🙂

    • Jan 27 augustus 2014 van 14:53 - Antwoorden

      Dag Judith,

      Herkenbaar verhaal. Zeker voor veel HB'ers. Bij de een is het zwaarder dan bij de ander, alhoewel ik van mening ben dat je nooit meer krijgt dan je kunt verdragen.
      Zelf ook geen fijne jeugd gehad, en ook pas sinds begin 40 er achter gekomen dat ik HB ben. Sinds dien vele dieptepunten gehad. Wel ontzettend hard gewerkt aan mijn eigen ontwikkeling. In die periode veel persoonlijkheidstrainingen gehad, systemisch werk gedaan en coaching. Zo zelf langzaam ontdekt wie ik ben en daarmee ook veel verleden verwerkt. Daarmee is voor mij ook de mooie kant van het leven gekomen. Ik ben benieuwd wat je allemaal hebt gedaan. (Mag ook in een e-mail naar mij hoor, als je dat liever hebt).

  9. Hilda Mossink 25 augustus 2014 van 11:08 - Antwoorden

    Ha Jan, bijzonder zo'n persoonlijk blog. Je brengt je gedachten en gevoelens mooi onder woorden. Ik denk dat veel mensen een 'schaduwkant' hebben. Misschien zijn HB mensen zich hiervan op een andere manier bewust, dat weet ik niet. Mijn schaduwkant is mijn onzekere ik die altijd alles 'perfect' wil doen en hebben om zo de controle te houden 🙂 en die mij voortdurend vertelt wat ik anders zou moeten doen of had moeten doen. Tegenwoordig herken ik deze stem eerder en ga ik er als het ware mee in gesprek. Dan dimt hij steeds sneller, haha. Je moet niet teveel in je eigen gedachten gaan geloven....Groet Hilda

  10. Marjolein 24 augustus 2014 van 15:57 - Antwoorden

    Hoi,
    Het is altijd zo triest dat iemand geen andere uitweg meer ziet in het leven. Als ik naar Robin Williams kijk, dan zie je door zijn filmrollen heen, een man die zo intens kan voelen, dat lees je in zijn ogen... dat voel je van het filmdoek af. Een man die creativiteit uitstraalt. Een prachtig mens. Een man die het waarschijnlijk heel moeilijk heeft gehad in het dagelijkse leven. Ik heb zelf vaak last van een melancholisch gevoel, maar ook eenzaamheid. ik denk dat ieder mens die diepe eenzaamheid kent, maar dat hoogbegaafden die eenzaamheid intenser ervaren en dat deze versterkt wordt door het gevoel anders te zijn. Het is denk ik goed dat te voelen, maar er daarna iets mee te doen. Ik denk namelijk dat het voortkomt uit een verlangen. Als je weet waar je naar verlangt kun je iets met je eenzaamheid.

    • Jan 24 augustus 2014 van 21:05 - Antwoorden

      Hoi Marjolein,
      Helemaal mee eens. Het verlangen naar... daar kun je inderdaad wat mee doet. En inderdaad eerst het verlangen uitzoeken.
      Het is inderdaad triest, maar het hoort blijkbaar bij het leven. Als je echt geen uitweg meer ziet....

  11. Tonko 24 augustus 2014 van 14:10 - Antwoorden

    Hoi Jan,

    Ongeveer twee weken geleden heb ik een column geschreven naar aanleiding van de zelfmoord van Robin Williams. Ik wist niet eens dat hij hoogbegaafd was, maar dat verbaast mij niets. Die uitspraak in het plaatje zegt alles en is voor velen hier in meer of mindere mate wel herkenbaar denk ik. Ik kreeg laatst van iemand het boekje "Hoe ik dom geworden ben" van Martin Page omdat ze het helemaal bij mij vond passen. Het gaat over een slim iemand die zo verdomd graag normaal/gemiddeld wil worden omdat hij ervan overtuigd is dat dat de sleutel naar geluk is. Na mislukte pogingen om alcoholist te worden of zelfmoord te plegen door het volgen van een zelfmoordcursus neemt hij zich voor om dom te gaan worden. Robin Williams kwam aan deze derde optie niet meer toe; hij slaagde in de eerste twee helaas uitstekend. Ik herken het geworstel. Voor mijn columns en column over Robin Williams: http://tonkolumn.blogspot.nl/2014/08/149-column-robin-williams-zelfmoord.html

    mvg Tonko

    • Marjolein 24 augustus 2014 van 16:10 - Antwoorden

      Hoi Tonko,
      Mooie column... ik bedenk me net dat ik ook veel lach, relativeer en naar buiten vrolijk overkom!
      Hoe anders voel ik mij soms als ik 's ochtends wakker word.
      Bedankt voor je mooie woorden.

      • Tonko 25 augustus 2014 van 08:25 - Antwoorden

        Jij bedankt Marjolein voor je compliment! Als je het leuk vindt, kun je er altijd meer lezen uiteraard. Als je op mijn weblog rechts naar beneden scrollt, kom je Labels tegen en dan kun je onderwerpen (op alfabetische volgorde) aanklikken die je interesseren waar ik columns over heb geschreven. Bijvoorbeeld Hoogbegaafd.

        http://tonkolumn.blogspot.nl/

        groeten, Tonko

    • Jan 24 augustus 2014 van 21:02 - Antwoorden

      Hoi Tonko,

      Dank voor je reactie. Ik heb je blog nog niet gelezen maar ga ik zeker doen. Ik ga eens kijken naar het boekje, lijkt mij erg interessant.

      Overigens, ook voor anderen, ik heb er geen probleem mee als je hier een link zet naar een eigen blog, zolang het maar raakvlakken heeft met HB.

  12. Simone 24 augustus 2014 van 10:09 - Antwoorden

    Ik heb ook absoluut momenten nodig om mezelf terug te trekken, die zijn noodzakelijk om mijn hoofd rustig te krijgen.
    Ik ken ook de gevoelens van eenzaamheid. Omdat ik me dan zo voel dat ik het niet goed aan een ander uit kan leggen en me dus alleen voel in mijn gedachten. Wat mij helpt is mijn dagboek, waar ik af en toe in schrijf. En verder heb ik zulke momenten dus even tijd en ruimte nodig.

    Ik ben gelovig, ben christen, dus ik vind daar ook troost in.

    • Jan 24 augustus 2014 van 21:06 - Antwoorden

      Een dagboek is een methode, mooi dat iedereen zo zijn/haar eigen oplossing zoekt. Overal waar je troost in vindt kan je helpen.

  13. Roosmarijn 24 augustus 2014 van 09:08 - Antwoorden

    Dank je Jan, je haalt de woorden zo uit mijn hoofd. Bij mij is het mijn vent die me helpt de zonzijde op te zoeken. Door mij 'luchtigheid' te brengen zoals ik het altijd noem: een grapje, een ontnuchterende opmerking, etc.

    • Jan 24 augustus 2014 van 20:59 - Antwoorden

      Dag Roosmarijn,

      Dat is ook heerlijk als er inderdaad iemand naast je staat die dat op die manier doet, en zoals bij het geval ook ruimte geeft voor de periodes, omdat het bij mij hoort.

  14. Thieu Berkers 24 augustus 2014 van 08:36 - Antwoorden

    Ja Jan erg herkenbaar die diepe gevoelens van eenzaamheid. Het leven zou misschien veel gemakkelijker zijn als we die zwarte kanten van onszelf niet meer hoefden tegen te komen. Toch denk ik dat er dan geen sprake meer zou zijn van persoonlijke groei. De natuur steekt blijkbaar zo in elkaar dat je juist door die diepe dalen moet om weer de meest mooie dingen te kunnen zien en beleven. Het moet blijkbaar eerst nacht worden voordat het weer zonnig kan zijn. Hoogbegaafdheid is een gave maar vaak ook een last. Ik zou ondertussen niet anders meer willen dan degene zijn die ik ben waar ik zonder vrees voor uitkom hoe zwaar dat soms ook is.

    • Jan 24 augustus 2014 van 20:58 - Antwoorden

      Dag Thieu,

      Helemaal waar wat je zegt. Ik wens ook niet dat ik de zwarte kant niet meer heb, maar het zijn soms best wel heftige periodes. Ik denk zelf, zolang ik de zonnige zijde kan blijven zien is het niet erg. Elke keer groei ik weer een beetje.

Reageer