Depressie en hoogbegaafd

Ik ken veel hoogbegaafden die depressief zijn of depressieve gevoelens hebben. Nu zal je zeggen, iedereen heeft wel eens depressieve gevoelens.
Dat laatste zal ongetwijfeld kloppen.

Het woord depressief is al zo zwaar beladen. Een keer een slechte dag of een paar slechte dagen zouden al door velen gezien kunnen worden als uitingen van een depressie. Afhankelijk van de oorzaak zou dat ook weer kunnen.

Zelf heb ik ook periodes dat het leven niet alleen zonnig is. Dan heb ik ook last van de schaduwzijde van het leven. Bij mij heeft dat vaak te maken met vermoeidheid. In de periodes dat ik vermoeid ben heb ik vaker last van de schaduwzijde dan als ik daar geen last van heb.

Mijn vraagstukken zijn meestal gerelateerd aan dat ik niet snap dat anderen niet snappen dat ik veel tijd voor mezelf nodig heb, heel veel dingen tegelijk aan het doen ben. Als ik de schaduwzijde ontmoet is dat meestal omdat ik niet meer in mijn kracht zit. Ik doe nog maar één ding of helemaal niets. Dan laat ik het een tijdje zo lopen tot ik genoeg van heb en dan pak ik de dingen weer aan.

Zijn er verschillende vormen van depressie?

Ik denk persoonlijk van wel, en gelukkig ben ik daar niet alleen in. Er bestaat een verschil tussen een depressie van een hoogbegaafde en van een niet hoogbegaafde. Depressieve gevoelens bij hoogbegaafden worden vaak veroorzaakt door dieper liggende vraagstukken over het leven en authenticiteit. Vaak vraagstukken die niet zo zeer met de persoon zelf te maken hebben, maar meer met de omgeving en het bestaan zelf.

Die problematiek is veel lastiger op te lossen, als het al op te lossen is dan wanneer er duidelijk aanwijsbare problemen aan ten grondslag liggen.

Vaak worden de depressieve kenmerken ook gerelateerd aan de "Bore-out". Het bekende vervelen op het werk, wat vaak ook uitgelegd wordt als een "Burn-out". Aan de ene kant klopt dat wel, mijn uitleg is dat je opgebrand bent van verveling. Maar de "Bore-out" is een niet te onderschatten probleem voor hoogbegaafden. Het gaat vaak ongemerkt. Je hebt je werk al klaar, veel sneller dan je collega's dat doen en dan heb je dus tijd over. In het begin is dat wel lekker, dan kun je even wat voor je zelf doen. Langzaam gaat dat de overhand krijgen. Voor je het weet doe je meer anderen dingen dan het eigenlijke werk.

Dat eigenlijke werk is ook niet zo interessant meer. Daar ben je op uitgekeken en het daagt je al helemaal niet uit. De Bore-out is geboren. Je gaat met tegenzin naar je werk, je hebt geen energie meer over aan het eind van de dag, terwijl je helemaal niets doet!

Om dit te voorkomen, is het handig als je jezelf regelmatig afvraagt of het werk wat je doet nog wel uitdagend genoeg is. Krijg je er nog wel energie van? Het is echt niet raar dat je na zes tot twaalf maanden eigenlijk wel uitgekeken bent op je werk en dat je eigenlijk wel weer eens iets anders wilt gaan doen. Ik zeg: "Doe dat gewoon"! Blijven zitten levert de bovenstaande problematiek op.

Je lost het in ieder geval niet op door te blijven zitten en te denken "ben ik nu al weer uitgekeken"? Accepteer dat jij de dingen sneller doet en de kanttekening is dat je ook zult moeten accepteren dat je sneller dan je collega's weer een andere baan moet gaan zoeken.

Ik ben eigenlijk heel benieuwd of jij ook wel eens depressieve gevoelens hebt en waar die zich in uiten. Ik begrijp de gevoeligheid, maar ik en zeker ook de andere lezers, stellen het zeer op prijs als je een reactie achterlaat.

 

 

 

 

12 Reacties

  1. tom 12 mei 2017 van 20:05 - Antwoorden

    Hallo ,

    Ik heb zware problemen ontwikkeld gedurende vooral mijn werkleven maar ook al vanaf de middelbare school. Ik was enorm emotioneel, ik had hele hoge doelen, ik wilde alleen maar complexe problemen oplossen en daarmee bedoel ik de echte grote problemen in complexe systemen over de hele wereld. Ik was enorm energierijk en ik had het gevoel dat ik de problemen allemaal moest oplossen. Ik voelde een enorm drijfveer een motivatie. Ik voelde me mentaal enorm sterk. Ik had een enorm rechtvaardigheidsgevoel en op de basisschool vocht ik er voor en ik ging geen enkele confrontatie uit de weg. Ik voelde me in mijn kracht en ik genoot ervan. Ik wilde volledig vanuit mijn gevoel en intuitie waarnemen, analyseren en handelen en daar vocht ik nog voor op de basisschool. Maar dat was allemaal niet toegelaten en de bedoeling en ik raakte al snel in de verdrukking, ik raakte gedemotiveerd en ik kreeg faalangsten. Ik voelde mij gecontronteerd met een systeem vol vastgezette richtlijnen en protocollen en ik had geen idee meer hoe ik dat ooit zou moeten overleven. Ik ben me enorm gaan aanpassen totdat ik helemaal anders was en om een lang verhaal kort te maken: Ik ben nu 40 jaar en ben sinds jaren in behandeling en soms vraag ik me af of ik niet iets onder de leden heb. Ik heb veel uitputtingen gehad, ben enorm vaak van baan gewisseld en alles waar ik over nadacht als kind is er op volwassene leeftijd in een bepaalde periode uitgekomen als een explosie waarin ik dreigde te overanalyseren en ik wist mijn gedachtengang niet meer te stoppen. Ik werd er zelfs gek van. Het liep in het extreme en ik belanden er ook mee in de psychiatrie. Ik vraag me vooral af wat dat was wat ik als kind had. Ik ga er nu met een psychotherapeut over praten.

    • Thieu 13 mei 2017 van 13:30 - Antwoorden

      Tom,
      Het vervelende is dat ons in onze jeugd niet werd geleerd dat het er vooral om gaat om je binnenwereld te kennen en die continu te onderzoeken, je buitenwereld volgt vanzelf want dat is niet meer dan de weerspiegeling van je binnenwereld. Blijkbaar ben jij vooral bezig geweest met het najagen van je buitenwereld waarbij je jezelf bent kwijt geraakt omdat je jouw binnenwereld onvoldoende kende. In deze valkuil stappen waarschijnlijk de meeste mensen door de hoofdzakelijk materialistische wereld waarin we leven. Er wordt ons heel wat voorgespiegeld wat niet echt blijkt te zijn. Het is spijtig om te lezen dat het zo mis is gegaan in je leven. Hopelijk lukt het je toch nog om de weg naar binnen in te slaan en een meer stabiel leven te ontwikkelen. Ik zou daarbij wel opletten met professionele therapeuten want er zit veel kaf tussen het koren. Veel therapeuten hebben dit beroep gekozen om vooral hun eigen problemen opgelost te krijgen.

  2. T.Veen 7 april 2016 van 21:18 - Antwoorden

    Grappig; net een onderwerp waar ik mij mee bezig hou. Ik herken het. Juist tijdens periodes van vermoeidheid ontstaat het. Ik veroordeel mijn eigen gedrag als moeder dan sneller en door een zeer hoog bewustzijn volg ik ook steeds het effect van mijn gedrag op de kinderen, partner etc. Dus corrigeer ik mijzelf weer steeds in mijn hoofd en neem ik mij steeds voor om het beter te doen. Doordat ik niet fit ben, lukt dit niet en de cirkel is geboren.
    Van veel doen, actief zijn, doe ik plots ook 1 ding of helemaal niks meer. De bokslessen waar ik blij van werd; ik ga niet meer heen. De kracht die ik kan voelen om juist mijn eigen weg lekker te volgen; die eigenwijsheid ben ik kwijt. Het wordt dan nadenken over mijn rol als moeder, partner. Mijn toevoeging daarbinnen, hoe ik het goed kan maken, hoe anderen dit doen (je hoort ze er zo weinig over) en maak ik weer lijstjes om weer op te klimmen...Ook dit is zo;n cirkel.
    Ik ben er nog niet over uit. Zelfcompassie is belangrijk dan, maar vooral fit zijn en blijven blijkbaar ook. Maar de hamvraag en misschien juist interessant voor als je hb'r bent; HOE HOU JE IETS WAT GOED VOOR JE IS, VOL?! Hoe zorg je ervoor dat je dan ff niet hopt. Maar doorzet en afmaakt...hoezo mindset;)
    Mooi blog, dank!

    • Jan 7 april 2016 van 22:00 - Antwoorden

      Mooie zelfreflectie.. Dank voor je reactie en je geeft zelf het antwoord op je vraag.
      Mindset!! Stel je zelf een doel, beloon jezelf als je het doel haalt en stel weer een nieuw doel. Kunst is wel het doel niet te makkelijk maar ook niet te moeilijk te maken. Het moet haalbaar zijn in een niet te lange periode. Succes!

  3. eufra 15 augustus 2014 van 10:52 - Antwoorden

    Ik heb vakantie maar het is zo moeilijk om te genieten, me vrij te voelen, tevreden te zijn.
    Ik ging twee weken helemaal alleen op reis, en dat was voor mij de gelukkigste tijd. Ik deed wat ik wilde, piekerde weinig, voelde me goed in mijn vel, ik was weg van de dagelijkse bezigheden, en ik hoefde met niemand rekening te houden. Ik was vrij in het kiezen van mensen met wie ik een praatje wilde doen. Momenten van eenzaamheid overvielen me soms als ik "gelukkige koppels" bezig zag, maar ik zag het alleen kunnen zijn ook wel in als een vorm van luxe.
    Een fietstrip van enkele dagen met een collega viel zwaar, hij rekende constant op mij voor de organisatie maar was dan nukkig als iets hem niet beviel.
    Een uitstap met mijn 78-jarige moeder was zwaar. Ik kreeg voortdurend kritiek op wat ik deed, hoe ik de hotelkamer achterliet, hoe ik met de auto reed, met wie ik praatte, hoe luid ik praatte, hoe lang ik in de sauna bleef, hoe lang ik in de lobby bleef...Terwijl ik vier dagen mijn best deed om mijn ma een gelukkige tijd de bieden gaf ze me weer de indruk dat mijn broer en zus zo veel belangrijker en beter zijn dan ikzelf. Ik ben als enige van de drie gescheiden, sta alleen met de opvoeding van mijn vier kinderen...maar de miserie heb ik zelf gezocht.
    Ik ben hoogbegaafd maar ik voel me als een onderdrukt berispt klein kind, ik voel me zo vaak gekwetst, ik doe mijn best om het goed te doen, maar het wordt niet gewaardeerd.
    Ik weet wat ik waard ben maar voel me zo waardeloos.
    Het leven is voor mij momenteel heel zwaar en vaak heb ik het gevoel dat het genoeg voor me is geweest.
    MIjn hoofd vindt geen rust.
    Toch weer starten met een antizotwordpilletje? (een paroxitinetabletje)?
    Is er nog iemand die zich zo voelt?

    • Jan 16 augustus 2014 van 13:50 - Antwoorden

      Weet je Eufra, dat zijn de schaduwkanten die wij ontmoeten. Er zijn velen die zich zo voelen.
      Ik stel je dan ook de vraag waarom ga je dan inderdaad niet gewoon alleen op vakantie en waarom voeg je jezelf zo naar anderen?
      Waarom met een collega of met je moeder als je waarschijnlijk van te voren al weet wat er gaat gebeuren?
      Waarom niet kiezen voor jezelf?

      Zeker als je je voelt zoals nu, is kiezen voor jezelf belangrijker, dan kiezen voor anderen. Ik vind dat niet egoïstisch!

      Trek er op uit met andere HB'ers, die zijn er voldoende.

      Sterkte!

      groet
      Jan

    • annette 7 april 2016 van 13:29 - Antwoorden

      Ik herken dit ook.ontspan het best alleen.
      Op moment zit ik thuis met m'n zoon hij is burnout 14 jaar.
      Hoogbegaafd én heeft autisme.
      Zelf heb ik ook autisme.

      Soms zoooo moe zijn van simpele dagelijkse dingen bedenken zoals plannen en uren kunnen praten over interessante questies waar ik in praktijk eigenlijk niks mes kan.

      Het reilen en zeilen in de gewone wereld ik voel me vaak meer toeschouwer dan deelnemer.

  4. Simone 30 juni 2014 van 12:51 - Antwoorden

    Ook ik heb wel es depressieve gevoelens. Op mijn 18e heel lang gehad als gevolg van een trauma.

    Of als er teveel dingen zijn die me dwarszitten, dan kan ik heel erg in mezelf keren en me ontzettend down voelen, ik merk dat al als ik 's morgens niet goed uit bed kan / wil komen.

    Maar ik ben er inmiddels achter dat ik in de week voor mijn menstruatie ook depressieve gevoelens heb (onderdeel van PMS). Dan komen de dingen in mij naar boven waar ik erg mee zit en waar ik ontevreden over ben, maar dan uitvergroot. Ik wil dan nog meer dan anders met rust gelaten worden. En tegelijk moet ik dan oppassen dat ik op een bepaald moment wel weer mensen opzoek.

    In tegenstelling tot de blog: bij mijn zijn het wel vaak persoonlijke vraagstukken.

  5. Thieu Berkers 29 juni 2014 van 14:19 - Antwoorden

    Ik was gisteren bij een concert van de Rolling Stones in Werchter. Het bleef de hele dag licht regenen en ik vroeg me steeds meer af, wat doe ik hier? Ook hield ik me voor dat de Stones eigenlijk al passé zijn met een gemiddelde leeftijd van 70 jaar. De kaartjes had ik begin dit jaar in een opwelling gekocht. Uiteindelijk fleurde ik toch wel weer op toen de regen overtrok en ik Mick Jagger op zijn eigen manier over het podium zag huppelen. Blijkbaar zit deze man al sinds de jaren 60 in een flow waar hij nog altijd energie van krijgt. Ook de zelfmoord van zijn vriendin heeft hem blijkbaar niet uit het lood geslagen. Ik heb me vandaag voorgenomen mijn eigen flow weer snel op te zoeken en de dingen die niet meer bij mij horen achter me te laten zoals een concert van de Rolling Stones. Dat is nu echt passé.

  6. eddy 29 juni 2014 van 11:59 - Antwoorden

    Hoi Jan ja heel herkenbaar en dit is dan ook de reden geweest denk ik dat ik al vroeg het idee had voor mijzelf te beginnen om zo mijn eigen creativiteit te kunnen uiten.uiteindelijk toch weer bij een baas en dat liep uit op een burnout, nu 12 jaar later snap ik meer van mijzelf en ga het gewoon nog eens doen..gewoon voor mijzelf werken en die dingen doen die mij energie geven de rest stoot ik af.
    als na een poosje het moment komt dat de verveling of dat er geen uitdaging meer in zit omdat ik dan alle ins en outs weet zoek ik gewoon weer iets nieuws wat wel weer boeit .
    ik heb je blog even doorgezet naar FB en TW omdat ik vind dat meer mensen dit even moeten lezen en er eens over na moeten denken hoe het bij hen zit.
    groet van eddy

  7. Fien 29 juni 2014 van 10:22 - Antwoorden

    Interessante materie en helaas ook herkenbaar voor mij. Inmiddels schaam ik me daar niet meer voor. Het is zoals het is en ik weet dat ik niet de enige ben.
    De depressieve periodes begonnen bij mij in de puberteit. Ik dacht zoveel na over de zin van het leven (dat deed ik als kind al maar in die periode werd het erger) en over hoe mensen met elkaar omgaan etc.
    Nu komt het ook sneller op als ik vermoeid ben en heb ik geleerd om ermee om te gaan. Als ik moe ben dan ga ik sporten. Dat klinkt misschien tegenstrijdig maar het kan echt helpen.
    De zin: ‘ dat ik niet snap dat anderen niet snappen dat ik veel tijd voor mezelf nodig heb’ herken ik ook heel erg. Ook in mijn omgeving is zeer veel onbegrip en ik voel me dikwijls een buitenaards wezen. Mensen om mij heen lijken gewoon te kunnen leven zonder veel na te denken en verwachten van mij dat ik dat ook kan. Niet dus!
    Mijn man is ervan overtuigd dat ik ook HB ben (hij is getest, ik niet) en gaf aan dat ik me moet realiseren dat ik anders denk dan 98% van de mensen om me heen. Dat biedt wel wat troost en ik probeer me niet teveel van het onbegrip aan te trekken. In sterkere periodes denk ik ook vaak dat het ook een keuze is. Als je jezelf aanvaardt, te midden van een omgeving met onbegrip, dan heb je daar ook minder last van..
    Het ‘bore-out-gevoel’ begon bij mij op school, werd erger tijdens mijn studie en liep door in mijn werk, waardoor ik volledig ben vastgelopen. Inmiddels (ik noem het een wonder) heb ik een baan aangeboden gekregen door een HB’er, ben ik bezig me daar mentaal op voor te bereiden en me in te lezen. Zij is voor zichzelf begonnen om te ontsnappen aan het bore-out zijn en weet heel goed dat mensen uitdaging nodig hebben. Voor mij dus een ideaal plaatje maar daar gaat veel leed aan vooraf.
    Je tip voor het sneller zoeken van een andere baan hoor ik vaker maar ik zou er nog wat aan willen toevoegen. Het kan ook de moeite waard zijn om uitdaging in je werk te zoeken of juist buiten je werk. Wees creatief! Daarnaast ken ik ook hoogbegaafden die voor zichzelf zijn begonnen en nog maar gedeeltelijk bij een vaste werkgever werken. Dan kun je je creativiteit en je uitdaging vinden in wat je naast je werk doet, en daar energie uit halen.
    Volledig voor jezelf beginnen is ook een optie maar dan moet je wel goed weten wat je doet.
    Van baan naar baan gaan kan wel maar dat kan ook veel energie kosten. Steeds weer nieuwe collega’s en de ‘angst’ dat het werk al snel niet meer uitdagend is. Ik heb ergens het idee dat je daardoor niet komt bij de kern; dat wat je ook doet, het al snel niet uitdagend meer is en dat je daar mee zult moeten leren omgaan…

  8. Mariska Jansen 29 juni 2014 van 10:11 - Antwoorden

    Herkenbaar!
    Gelukkig heb ik momenteel genoeg uitdaging.

Reageer