Ik ken veel hoogbegaafden die depressief zijn of depressieve gevoelens hebben. Nu zal je zeggen, iedereen heeft wel eens depressieve gevoelens.
Dat laatste zal ongetwijfeld kloppen.

Het woord depressief is al zo zwaar beladen. Een keer een slechte dag of een paar slechte dagen zouden al door velen gezien kunnen worden als uitingen van een depressie. Afhankelijk van de oorzaak zou dat ook weer kunnen.

Zelf heb ik ook periodes dat het leven niet alleen zonnig is. Dan heb ik ook last van de schaduwzijde van het leven. Bij mij heeft dat vaak te maken met vermoeidheid. In de periodes dat ik vermoeid ben heb ik vaker last van de schaduwzijde dan als ik daar geen last van heb.

Mijn vraagstukken zijn meestal gerelateerd aan dat ik niet snap dat anderen niet snappen dat ik veel tijd voor mezelf nodig heb, heel veel dingen tegelijk aan het doen ben. Als ik de schaduwzijde ontmoet is dat meestal omdat ik niet meer in mijn kracht zit. Ik doe nog maar één ding of helemaal niets. Dan laat ik het een tijdje zo lopen tot ik genoeg van heb en dan pak ik de dingen weer aan.

Zijn er verschillende vormen van depressie?

Ik denk persoonlijk van wel, en gelukkig ben ik daar niet alleen in. Er bestaat een verschil tussen een depressie van een hoogbegaafde en van een niet hoogbegaafde. Depressieve gevoelens bij hoogbegaafden worden vaak veroorzaakt door dieper liggende vraagstukken over het leven en authenticiteit. Vaak vraagstukken die niet zo zeer met de persoon zelf te maken hebben, maar meer met de omgeving en het bestaan zelf.

Die problematiek is veel lastiger op te lossen, als het al op te lossen is dan wanneer er duidelijk aanwijsbare problemen aan ten grondslag liggen.

Vaak worden de depressieve kenmerken ook gerelateerd aan de "Bore-out". Het bekende vervelen op het werk, wat vaak ook uitgelegd wordt als een "Burn-out". Aan de ene kant klopt dat wel, mijn uitleg is dat je opgebrand bent van verveling. Maar de "Bore-out" is een niet te onderschatten probleem voor hoogbegaafden. Het gaat vaak ongemerkt. Je hebt je werk al klaar, veel sneller dan je collega's dat doen en dan heb je dus tijd over. In het begin is dat wel lekker, dan kun je even wat voor je zelf doen. Langzaam gaat dat de overhand krijgen. Voor je het weet doe je meer anderen dingen dan het eigenlijke werk.

Dat eigenlijke werk is ook niet zo interessant meer. Daar ben je op uitgekeken en het daagt je al helemaal niet uit. De Bore-out is geboren. Je gaat met tegenzin naar je werk, je hebt geen energie meer over aan het eind van de dag, terwijl je helemaal niets doet!

Om dit te voorkomen, is het handig als je jezelf regelmatig afvraagt of het werk wat je doet nog wel uitdagend genoeg is. Krijg je er nog wel energie van? Het is echt niet raar dat je na zes tot twaalf maanden eigenlijk wel uitgekeken bent op je werk en dat je eigenlijk wel weer eens iets anders wilt gaan doen. Ik zeg: "Doe dat gewoon"! Blijven zitten levert de bovenstaande problematiek op.

Je lost het in ieder geval niet op door te blijven zitten en te denken "ben ik nu al weer uitgekeken"? Accepteer dat jij de dingen sneller doet en de kanttekening is dat je ook zult moeten accepteren dat je sneller dan je collega's weer een andere baan moet gaan zoeken.

Ik ben eigenlijk heel benieuwd of jij ook wel eens depressieve gevoelens hebt en waar die zich in uiten. Ik begrijp de gevoeligheid, maar ik en zeker ook de andere lezers, stellen het zeer op prijs als je een reactie achterlaat.