Comfort zone

comfortzone

Ik heb tegen een aantal dingen 'ja' gezegd de laatste weken. Normaliter zou mijn eerste reactie 'nee' zijn geweest.

Ik kan natuurlijk gewoon in mijn comfort zone blijven zitten, maar ja, dat is wat ik ook tegen mijn klanten zeg, dan leer je niets en doe je niet aan zelfontwikkeling.

Dus uit de comfort zone en in de stretchzone.

Waar gaat het nu eigenlijk over?

Een paar weken gelden werd ik gevraagd om op basis van mijn HBC bijeenkomsten niet een HBC bijeenkomst te houden maar een lezing te houden. Ik voelde alle weerstand in mijn lijf. Alle vezels riepen, nee schreeuwden, "niet doen'!  Wie ben ik nu om een lezing te houden. Dan sta je in de schijnwerpers. Als er één ding is wat ik niet wil, dan is dat in de schijnwerpers staan.

Toen ik nog in loondienst was moest ik ook wel voor publiek spreken, presentaties houden etc. Ik kan je verzekeren dat heeft mij redelijk veel nachtrust gekost.
Ook al kreeg ik meestal reacties als "wat deed je dat goed", "wat ben jij rustig als je voor zo'n zaal staat" etc. Nou ik kan je verzekeren dat ik in mijzelf altijd de vraag stelde, heb je dan naar mij gekeken? Ik stond te shaken, was nerveus en kwam niet uit mijn woorden. Althans, zo was mijn ervaring.

Maar op de een of andere manier zat en zit dat allemaal in mijn eigen hoofd. Ik heb weleens wat video opnames teruggezien en daar stond iemand die heel zelfverzekerd overkwam, heel rustig sprak en de tijd nam om zijn verhaal te doen. Heel bizar, want zoals net gezegd ik voelde echt het tegenovergestelde.

Vlak na de vraag om een lezing te houden, kwam ook de vraag of ik wilde meedoen aan een seminar en daar te praten over mijn andere bedrijf (websitedienstverlening.nl). Eigenlijk had ik precies dezelfde reactie. 'Wie ik?'

Uiteindelijk heb ik tegen beide verzoeken 'ja' gezegd.

Lezing

Zaterdag 17 oktober is de eerste van deze 2 verzoeken. Dan houd ik een lezing in Venlo. Ik weet helemaal niet hoe ik een lezing moet houden, maar ik ga gewoon vertellen over het onderwerp hoogbegaafdheid. Ik zal dat uiteraard op mijn eigen wijze gaan doen, dat past het beste bij mij.  Ik wil een goed verhaal vertellen en dat de aanwezigen er ook iets aan hebben.

Het andere verzoek gaat 20 november plaats vinden. Dat is gelukkig nog wat verder weg.

Visualiseren

Mijn voorbereiding bestaat uit visualiseren. Ik vertel in mijn hoofd telkens het verhaal wat ik wil gaan vertellen. Ik bedenk welke vragen er gesteld kunnen worden, om daar weer antwoorden op te formuleren. Hoe vaker ik dat doe, hoe rustiger ik daarvan word. Ik probeer de sfeer op te pakken, te kijken naar de mensen in de zaal. Dat geeft mij nu al een rustig gevoel.

Afgelopen week kreeg ik nog via de telefoon te horen dat ondanks dat ik het niet leuk vind, ik de associatie moet zoeken naar die keren dat het goed ging. Mijzelf vertellen dat ik het gewoon leuk vind en dat ik er goed in ben. Positief omdraaien. Een stuk NLP. Fijn dat ik zulke mensen in mijn netwerk heb. Want ook ik heb coaching nodig. Dat helpt mij weer een stap verder.

Ik weet dat ik de schijnwerpers niet leuk vind. Maar vertellen over mijn onderwerpen, het delen van kennis, dat zijn zaken die ik wel leuk vind en ook graag doe. Ik zorg ervoor dat die laatste twee zaken dus op de voorgrond komen en in totaal zo'n 90% van het totaal gaan vormen. Die 10% schijnwerpers, dat wat de stress veroorzaakt wordt opeens minder belangrijk. Ik ga niet zeggen dat het weg is en dat ik geen zenuwen heb en zal hebben. Maar voor het merendeel is het eigenlijk gewoon leuk.

Leren

Los van alles leer ik weer van mijzelf. Hoe ik dat ga aanpakken, hoe ik omga met de spanning en de onzekerheid en hoe ik dat kan ombuigen naar een positieve ervaring. Het ergste wat mij kan overkomen, is dat ik word bekogeld met rotte tomaten :-). Maar als dat al zou gebeuren heb ik het wel gedaan en kan ik daarna gaan bedenken, wat er is gebeurd en hoe ik dat een volgende keer zou kunnen voorkomen of besluiten dat ik dat dus nooit meer moet doen. Maar goed dat is dus het ergste wat er zou kunnen gebeuren.

Ik leer er alleen maar van en kijk uit naar beide gebeurtenissen.

Hoe ga jij om met het uit je comfortzone stappen? Welke ervaring heb jij? Welke tips heb jij voor de andere lezers en voor mij? Laat het mij weten in het reactieveld hieronder.

Als je denkt dat dit artikel zinvol kan zijn voor iemand in jouw omgeving of netwerk, deel het gerust.

Summary
Article Name
Comfortzone
Description
Comfortzone, een lekkere comfortabele omgeving. Alleen leer je niets. Kom eruit, hoe spannend het ook is. In de strechtzone leer je.
Author
2016-10-24T07:11:47+00:00 Tags: , , , |8 Comments

8 Reacties

  1. Thomas 14 oktober 2015 van 13:02 - Antwoorden

    Beste Jan,

    Ja, klopt. Mijn ouders hebben me helaas nooit gestimuleerd om uit mijn comfortzone te komen. Zodra dingen spannend werden en ik niet durfde, beschermde mijn moeder me en bleef ik dus in mijn comfort zone. Later uitte zich dit in soms behoudende, veilige keuzes maken. Op korte termijn wellicht handig, maar uiteindelijk mondde dit uit in een flinke identiteitscrisis (het gevoel in te zakken/ achter te liggen, ergens (ook letterlijk) niet thuis te horen, niet het optimale uit mezelf te halen). Ik ben mezelf nu langzaam weer aan het verkennen en probeer regelmatig in de stretch zone te verkeren om mezelf te ontwikkelen. Het valt niet altijd mee, maar denk dat het uiteindelijk wel beter voor me is.

    • Jan 16 oktober 2015 van 10:16 - Antwoorden

      Ik herken je verhaal. Mooi dat je het aangaat en jezelf aan het verkennen bent!

  2. Thomas 13 oktober 2015 van 20:10 - Antwoorden

    Beste Jan,

    Helder en leerzaam blog. Ik zal er mijn voordeel mee proberen te doen.
    Ik vroeg me af of het jouw ervaring is dat hoogbegaafden eerder de neiging te hebben om in hun comfort zone te blijven zitten en zo ja, waarom?

    • Jan 13 oktober 2015 van 20:55 - Antwoorden

      Beste Thomas,
      dank voor je reactie.

      Mijn eigen ervaring maar ook van veel klanten is dat de neiging best groot is om te blijven zitten in de comfortzone. Vaak komt dat doordat er ervaring is vanuit het verleden dat de spanning van uit de comfortzone stappen groot was en vaak werd "afgestraft". Als kind anders zijn dan de anderen. Opmerkingen maken die voor jou normaal zijn maar niet als zodaing gezien worden. Als je maar vaak genoeg op die wijze ervaring hebt opgedaan wordt de natuurlijke reactie om te groeien en ontwikkelen afgeremd. Er is dan heel veel motivatie nodig en vaak een echt doel om toch weer de strechtzone in te stappen.

  3. Friso 11 oktober 2015 van 21:53 - Antwoorden

    Ik heb hier begin dit jaar ook over geschreven op mijn blog (ik weet niet of ik dat hier zomaar kan delen, maar doe het toch: twentyoftime.com/comfort-zone - is in het Engels). Het is denk ik heel belangrijk om uit je comfort zone te stappen en daar ook actief mee bezig te blijven. In mijn geval helpt het me beter te presteren op mijn studie door soms tegen een docent in te gaan (wat best wel spannend is ergens) en daarmee beter begrip van het onderwerp te krijgen. Uiteindelijk valt het ook allemaal mee, achteraf gezien, en leer ik er veel van.

    • Jan 12 oktober 2015 van 08:56 - Antwoorden

      Dank je wel Friso.

      Ik heb de link verwijderd, maar wel de tekstlink laten staan. Alle aanvulling is welkom.
      Maar dat is bij de meeste mensen zo, achter zeggen ze vaak oh was dat alles, terwijl ze er als een berg tegenop hebben gezien.

      Ergens in februari 2014 had ik al eerder een blog hierover geschreven. https://www.hoogbegaafdencoach.nl/comfort-zone-stretch-zone/

  4. Andreas 11 oktober 2015 van 13:09 - Antwoorden

    Dit gevoel bekruipt me ook als ik op podium sta. En ga dan een performance geven. Als artiest heb ik veel ervaringen op gedaan. Maar om een publiek te bekoren met uitvoerige lezing vergt mijn inziens ook een psychologische inkering van de materie die op dit moment wordt behandeld. Het juiste tembre, woord/taal-setting binnen hun semantische code,articulatie,
    Ingenomenheid en controle overzicht van het geheel. Daar hoort een comfortzone ook bij.

    • Jan 12 oktober 2015 van 08:55 - Antwoorden

      Andreas,

      Dank voor je reactie. Ik ben het helemaal mee je eens, de comfortzone heb je altijd nodig als basis om vanuit te vertrekken. Dat is je basis om nieuwe ontdekkeingen te doen. Zie het maar als een soort van basecamp bij het bergbeklimmen. Geen idee waar ik deze metafoor opeens vandaan haal maar hij is wel mooi passend. Vanuit het basecamp ga je een nieuw stuk bergbeklimmen eenmaal aangekomen kijk je of het veilig is en zet je een nieuw basecamp op. De afgelegde beklimming weke heel spannend was (stretchzone) wordt nu bij de comfortzone getrokken.

Reageer