Bevestiging, heb jij dat nodig?

Deze week ben ik het een aantal keer tegengekomen, zowel in mijn praktijk als in een aantal discussies op internet.

Bevestiging.

Waarom wil een potentiële hoogbegaafde toch op allerlei manieren bevestigd krijgen dat hij/zij echt hoogbegaafd is?

(Wat is overigens echt hoogbegaafd? Goed dat is een andere discussie, die laat ik in deze blog maar even liggen.)

Herkenning is er al. Elke potentiële hoogbegaafde heeft namelijk het internet al lang afgestruind om te onderzoeken wat hoogbegaafdheid is; wat de kenmerken zijn en of hij/zij daar in past. Dus je zou zeggen 1 + 1 = 2. Maar nee!

Nu begint het proces waar een hoogbegaafde goed in is. Namelijk, twijfelen aan zichzelf.

De potentiële hoogbegaafde herkent zichzelf wel in de meeste punten, die in alle lijstjes staan op internet, maar op dat ene punt niet. Dan zal ik het wel niet zijn!

Langs de zijlijn vind ik het een prachtig proces om te zien. Uiteraard ken ik het als geen ander, want ik heb precies hetzelfde gedaan. Ik herkende mijzelf wel in de kenmerken, maar ja, een hoogbegaafde is heel erg slim, kan alles etc.. Ik voldeed daar in mijn ogen niet aan. Ik heb niet gestudeerd, na de HAVO gaan werken, ik weet van een heleboel dingen niets af en .... vul zelf het rijtje maar aan.

De interne strijd is begonnen. Ga ik luisteren naar mijn intuïtie of laat ik mijn hoofd weer alles bepalen? Anders gezegd, ga ik mijzelf erkennen en waarderen of laat ik de waardering weer van anderen afhangen. Het is een strijd die blijkbaar bij de meeste hoogbegaafden speelt. Daarnaast ga je natuurlijk niet zomaar roepen dat je hoogbegaafd bent, zonder dat je het zeker weet! Nee, stel je voor dat je het mis heb.

De zoektocht vervolgt zich en je gaat jezelf afvragen, hoe kun je nu zekerheid krijgen dat je hoogbegaafd bent? Helaas, is daar "formeel" maar één oplossing voor: DE TEST.

Nu gaat de potentiële hoogbegaafde het zichzelf echt heel moeilijk maken. TESTEN = kans op FALEN! O, jee, in welke situatie heb ik mijzelf nu weer gemanoeuvreerd?

Wat is er toch zo moeilijk om te geloven in jezelf? Ja je bent anders t.o.v. de anderen. Maar mag je dan niet meer jezelf zijn? Is het dan nodig om kameleon te blijven zijn?

De ironie van het verhaal is dat de uitkomst natuurlijk bekend is. Ja, je bent hoogbegaafd, maar dat wist je toch al? Waarom dan deze lijdensweg?

Zelf heb ik het antwoord ook niet, in zoverre dat ik kan zeggen neem van anderen aan die er "verstand" van hebben dat je hoogbegaafd bent als zij dat zeggen. Dat scheelt zoveel "ellende".

Ga in plaats van alles in twijfel trekken handelen naar het feit dat je hoogbegaafd bent. Gebruik je verstand en energie en zet dat om in daden.

MIJN TIP

Zoek andere hoogbegaafden op, ga naar HB cafés of andere ontmoetingsplaatsen. Dat proces is namelijk veel efficiënter dan het twijfelproces. Het praten met gelijkgestemden is vaak zoveel meer zeggend dan blijven onderzoeken en eventueel testen of je HET bent of niet.
Zoals bovenstaand al gezegd, ik heb het ook op die manier gedaan, maar jij hoeft niet hetzelfde traject te lopen. Jij kunt leren van de ervaring van anderen.

Overigens begint het echte proces pas, nadat jij erkent dat je hoogbegaafd bent.

Mijn vraag aan jullie is, heb jij tips of wil je je eigen ervaring delen hoe jij je bevestiging hebt gezocht, deel dat hier dan in de reactiebox.

Ken je iemand in jouw netwerk waar dit artikel nu net op van toepassing is? Wil je het delen m.b.v. de knoppen hieronder?

2016-10-24T07:13:57+00:00 Tags: , , , , |30 Comments

30 Reacties

  1. Tirza 19 juli 2015 van 11:27 - Antwoorden

    Met tranen in mijn ogen en kippenvel lees ik alle reacties. Hoe triets is het als je jezelf verloochent om geaccepteerd te worden door de anderen omdat je anders bent?
    Sinds kort weet ik ook dat ik hb ben. Wat een ellende, wat een onbegrip. Nu kan er aan gewerkt worden. De grote hb-quest, wie was ik ook alweer?

    Wanneer zijn die bijeenkomsten? Wil er dolgraag naar toe maar durf niet goed. Wellicht als er meerdere data zijn ik genoeg moed kan verzamelen om toch te gaan.

    • Jan 19 juli 2015 van 11:32 - Antwoorden

      Dag Tirza,

      Dank je wel voor je reactie.
      De data voor de bijeenkomsten ga ik in augustus inplannen.
      Ik zeg gewoon komen. De eerste bijeenkomst was een succes en ook daar waren mensen die eerst eigenlijk niet durfden te gaan, maar waren blij dat zij gekomen waren.

  2. daniel van barneveld 27 mei 2015 van 16:17 - Antwoorden

    Hallo, mijn naam is Daniel. Al reeds lang heb ik het vermoeden dat ik hoogbegaafd ben. Toen ik heel jong was, zat ik in het kinderstoeltje bij mijn moeder op de fiets, en er kwam een vrachtwagen met het lego merk erop langs. Ik zei lego, en een mevrouw die achter ons fietste viel bijna van haar fiets. Ook heb ik mezelf engels geleerd door te kijken naar the comedy factory, op de BBC. De cito was een ramp, en de uitslag was LBO-niveau. Uiteindelijk ben ik op de universiteit gekomen, maar na 2 weken studie, ben ik ziek geworden, en moest ik stoppen met de studie. Ik heb mezelf toen dichten in het nederlands en het engels geleerd, en een dichtbundel geschreven, die ik nu probeer te laten publiceren. Ook heb ik mezelf schilderen geleerd, op hoog niveau. Binnenkort ga ik de mensa toelatingstest doen, en ik zie wel wat voor resultaat dat brengt.

    • Jan 1 juni 2015 van 20:52 - Antwoorden

      Daniel,

      Welkom, dank voor je reactie. Ik wens je succes met de test. Kijk rustig rond en als je vragen hebt hoor ik dat graag.

  3. Sonja 16 mei 2015 van 22:24 - Antwoorden

    wow wat een herkenning.
    Ik ben gisteren bij een coach geweest om te praten over mijn HSP. Onlangs ontdekte ik dat ik dat ben. Ik wist wel dat ik een zeer gevoelig persoon was en emotioneel instabiel. Ik dacht dat het kwam omdat ik als kind emotioneel & intellectueel & fysiek verwaarloosd ben (wat op zich ook al een enorme ontdekking was een paar jaar geleden). Maar dat die gevoeligheid een 'label' heeft en dat het echt 'iets' is wat anderen ook hebben verbaasde me. De boeken van Elene Aron waren een feest van herkenning. Best gek dat ik dat niet eerder heb ontdekt, terwijl ik net mijn master in gedrag hebt gehaald (cum laude, maar dat zegt natuurlijk niks). Maar ik kom dus bij die coach en vertel over mijn werk met hoogbegaafde kinderen....vraagt ze: nu je je hebt verdiept in HB herken je jezelf daar in? Ik zeg: ja...veel dingen herken in wel, maar ik ben geen HB, ik ben misschien wel slim, maar veel mensen zijn veel slimmer. De kinderen uit mijn hoogbegaafdenklas kunnen nl. nog beter reken dan ik (ik werk met 9 tot 12 jarigen) ik moet vaak nog even nadenken hoeveel 8x7 ook alweer is (geloof me, daar word je onzeker van als juf). Ja ik weet dat HB-ers moeite hebben met automatiseren, maar nee ik ben geen HB. HB-ers zijn toch meer de kwantummechanica types die asperger hebben of iets anders in het autistisch spectrum, toch?. Ik ben zeer gevoelig, zeer gelovig, zeer onzeker, veel tekortgekomen en ja misschien een beetje slim. Mijn coach stuurde me wat artikelen over Dabrowski en vroeg of ik mezelf erin herkende. Oeps.. is dat ook HB? En nu ik al die twijfelende reacties van HB-ers lees...Oeps is dat ook HB? Ik schaam me dat ik, een gedragsspecialist en juf die met HB kinderen werkt niet eens wist dat dit ook bij HB hoort laat staan dat ik zelf HB zou zijn. Misschien dan toch? Ik heb op Mensa de online test gedaan en volgens hun maak ik een grote kans dat ik bij de 2% hoor die de toelatingstest kunnen halen. Ik denk dat het toeval was, een beetje plaatjes en figuurtjes voorspellen, dat kan toch iedereen? dat maakt je toch niet HB? Of zou ik mijn leven lang een onderpresteerder geweest zijn? Die zonder stimulerende omgevingskenmerken middelmatig gepresteerd heeft? Van mavo naar mbo naar hbo naar master. Sinds ik tot geloof gekomen ben en sinds 10 jaar een stimulerende, liefdevolle omgeving heb ben ik mij pas echt gaan ontwikkelen. Nu ben ik leergierig, nu wil ik ontwikkelen, groeien, leren, snappen, filosoferen, schrijven, reflecteren, innoveren. Als kind niet.... als kind wilde ik alleen gezien en geliefd worden...als tiener en jongere ook.....Als dit echt waar is....Als ik echt HB ben (en dus altijd al was)....dan bewijst het maar weer hoe vreselijk slecht verwaarlozing voor de ontwikkeling van een kind is...Goh wat hebben we elkaar als mensen toch nodig om te groeien tot wie we werkelijk zijn.

    • Jan 17 mei 2015 van 21:17 - Antwoorden

      Welkom bij de club Sonja 🙂

  4. misha 7 augustus 2014 van 16:17 - Antwoorden

    Hola,
    Welk een herkenning ...en dan?

    Een goede 10 jaar geleden ben ik na 3 dagen van intensieve onderzoeken gediagnosticeerd als hoogbegaafd.
    En dan?
    Kan ik het geloven, wat moet ik hiermee.
    Daarnaast wilde niemand mij geloven van mijn sociale netwerk.
    Wederom volledige afwijzing.

    Geconsulteerd psychiater voelde zich gepasseerd omdat ik een HB pyschiater wilde.
    En dan?
    Internet bezoeken, forum's, wel herkenning maar ook zoveel onzin.
    En dan?
    LOSLATEN.

    Als kind ernstig verwaarloosd, sociaal, emotioneel, fysiek,
    Alle signalen afgegeven...
    Volledige ontkenning daarin.

    Hoe de verwaarlozing en ontkenning om te draaien, te stoppen?
    Naar anderen heb ik zorgzame, kwalitatief hoogwaardige aandacht, denk ik...
    Naar mijzelf blijf ik in gebreke.
    Begin met de erkenning naar jezelf,
    ze stopt voor ze is uitgesproken.

    En dan?
    Opnieuw beginnen, voorgenomen structuren in uitten, schrijven - schilderen.
    Ben ik dat? En het stopt..

    goh,
    Ik kom net van een intake gesprek, vrijwilliger bij..
    Ik merkte weer mijn bevlogenheid, gedrevenheid, kwaliteit, snelheid,
    Het kraakte door alle lagen heen.

    Welke is dan jouw concrete hulpvraag?
    De stelselmatige ontkenning, van binnen en van buiten, te erkennen stoppen en transformeren.
    Hoe?
    Ik zou het niet weten.
    Vraag ik hierin om hulp?

    Dat probeer ik maar is niet eigen,
    Doe het wel alleen, waarna het `verdwijnt`.

    En dan?
    Ook ik verlang naar applaus, erkenning, goedkeuring.
    Maar ervaar de realiteit van een volgende afwijzing en opnieuw van binnen en van buiten.
    AUW x heel veel.

    Ik ben NU 55 jaar en ik weet niet hoe ik voor mijzelf moet zorgen..
    Overlevend wel, lees het minimale.
    Overgave, zo´n groot verlangen en niet te weten hoe.

    goh en dan?

    applaus - afwijzing

  5. Marjolein 13 juli 2014 van 14:56 - Antwoorden

    Deze blog heb je een tijdje geleden geschreven. Ik sta nu op het punt dat er een test moet worden afgenomen (instanties) en grappig genoeg wordt het voor mezelf eigenlijk steeds onbelangrijker. Ik ben veel meer dan een cijfertje. Ik heb zelf veel herkenning in het Delphi-model. Het geeft me inzicht in hoe dingen kunnen werken en waar het bij mij misgaat. Het komt wel binnen, maar het komt er niet uit... vastgelopen, het stroomt niet meer. Nu zit ik een proces van dichterbij mezelf komen, zodat het weer gaat stromen. Volg je eigen spoor, want je bent uniek en er is er maar een van jou!! en je hebt je eigen weg te gaan. Jouw eigen weg is de enige weg die je gelukkig maakt, die kan niemand anders voor je uitstippelen!

    • Jan 13 juli 2014 van 18:56 - Antwoorden

      Dag Marjolein,

      Dank je wel voor je mooi reactie. Ik ben het helemaal met je eens. Mooier en beter had ik het niet kunnen verwoorden.
      Groet
      Jan
      PS: succes met de test.

  6. Tonko 23 juni 2014 van 09:38 - Antwoorden

    Hallo Jan,

    Bevestiging hebben we allemaal nodig. Ik ben het helemaal eens met de Engelse filosoof Alain de Botton die stelt dat de mens in zijn leven in feite maar één ding wil (of drie, het is hoe je telt): waardering, respect en liefde. Bevestiging is daar onlosmakelijk mee verbonden. Zonder bevestiging geen respect, waardering en liefde. Zonder dat ben of voel je je in elk geval niets. Als je door de omstandigheden (bijvoorbeeld doordat je nooit wist dat je HB was en je daarom steeds hele verkeerde keuzes hebt gemaakt) vrijwel nooit echt jezelf bent geweest, is de kans niet ondenkbaar dat je ook weinig bevestiging, respect, waardering en zelfs liefde hebt gehad. Neem als voorbeeld je werk: als je door gebrek aan zelfkennis of wat voor reden dan ook altijd werk hebt gedaan wat totaal niet bij je paste, zul je weinig waardering hebben gehad eenvoudigweg omdat je werk deed waar je niet bepaald goed in was. Het kan zelfs fnuikend zijn voor je zelfvertrouwen omdat de mens altijd geneigd is om je eerder op fouten te wijzen dan je complimenten te geven. Als je dan er langzaam maar zeker achter komt dat je wellicht HB bent en dat een boel verklaart over je leven en alle problemen wil je op zijn minst de bevestiging krijgen dat dat de verklaring is. Als je ook daarin geen bevestiging krijgt, kan dat het gevoel van een loser te zijn enorm versterken want dat betekent dat je helaas geen externe factor (HB) kan aanwijzen als excuus maar blijft enkel de constatering over dat je zelf gewoon hebt gefaald. Niet goed misschien, maar wel heel menselijk om zo te denken en dus bevestiging te willen krijgen. "Grappig" is te zien dat ondanks het feit dat hoe meer ik lees over HB hoe meer ik bij mezelf herken (ook alles op deze site), ik altijd blijf twijfelen. Om er vervolgens dan weer achter te komen dat heel veel HB'ers ook veel twijfelen en faalangst hebben, wat de herkenbaarheid weer vergroot.
    Over mijn worstelingen met HB heb ik net acht columns geschreven op mijn weblog, dus wie daar interesse in heeft kan deze lezen op: http://tonkolumn.blogspot.nl/ (nummers 135-138 en 140-143).
    Misschien leidt dit weer tot herkenning bij anderen...

    Tonko

  7. Thieu Berkers 20 mei 2014 van 20:11 - Antwoorden

    Griet, wat fijn om dit te lezen. Ik hoop dat je al je eerdere jaren uiteindelijk niet als verloren zult zien maar dat je kunt zien dat je die gewoon nodig hebt gehad om nu dan toch eindelijk je ware ik te vinden. Hoeveel mensen zullen die misschien wel nooit vinden?

  8. Griet 20 mei 2014 van 16:34 - Antwoorden

    Beste Jan. Ik ben hoogbegaafd en ik heb dat enkele maanden geleden ontdekt samen met mijn therapeute, bij wie ik ging omwille van een burn-out.
    Ik heb heel wat opgezocht hoogbegaafdheid en vond bevestiging op uw website. Ik weet nu wie ik ben en waarin ik anders ben dan de anderen. Een test is voor mij niet nodig. Mogelijks ben ik meerbegaafd en haal de 130 niet. Voor mij is het niet meer zo belangrijk. Ik heb dankzij mijn therapeute en uzelf, een heel ander mens geworden. Veel puzzelstukjes vallen samen. Ik vind het enkel spijtig dat ik zo veel ongelukkige jaren achter de rug heb (ik ben nu 54). Mijn leven begint nu pas, en ik weet nu eindelijk hoe of wie ik ben. Ik voel dat ik nu pas kan groeien en ik ervaar een super gevoel van rust.

    • Jan 29 mei 2014 van 20:22 - Antwoorden

      Beste Griet,
      Geweldig hoe jij er mee omgaat. Fantastisch dat je het nu zo oppakt. Vanaf nu begin je echt te leven. Ik zeg altijd beter laat dan nooit. Blijkbaar heb je deze aanloop nodig gehad. Nu volop genieten.

  9. Inge 19 mei 2014 van 10:33 - Antwoorden

    Ik twijfel al zo lang... ik neem soms een stap en trek me dan toch weer terug. Ik zoek op websites van coaches in de buurt, maar die bieden dan toch niet wat ik zoek. Ik kijk soms wanneer er een HB cafe in de buurt is en laat de datum dan toch weer voorbij gaan. Want wat nou als ze daar denken: wat doet zij nou hier? Of ik denk dat ik me aanstel en een verklaring zoek voor de onrust in mij. Mijn man vraagt ook steeds: wat heb je eraan? Er verandert toch niks? Maar je mag het natuurlijk wel uit gaan zoeken als jij daar behoefte aan hebt... Echt steun voel ik daarbij niet. Hij zegt dat ik het gewoon moet doen, met alles overigens en dat lukt me dus niet. Ik zit mezelf in de weg.
    Ik twijfel dus idd, precies zoals jij beschrijft Jan.
    Dus tips van andere (ex) twijfelaars zijn van harte welkom...

    • griet 21 mei 2014 van 23:07 - Antwoorden

      Beste inge. Je hebt je man niet nodig in je zoektocht denk ik. Je moet je gevoel volgen en je denken aan de kant zetten. Kom uit de kast en je zal als reactie krijgen dat men wel wist dat je hb bent. Een enkeling zal niet reageren misschien uit jaloezie. Toon wat je meer kan en wees fier op jezelf. Leer jezelf graag zien en probeer dingen te doen met je handen. Wees creatief. Zoek iem of een boek die jou leert tot rust komen door visualisatieoefeningen. Ik spreek uit ervaring. Een nieuw leven wacht

    • Jan 29 mei 2014 van 20:27 - Antwoorden

      Beste Inge,
      Ik kan niet vaak genoeg benadrukken, doe wat je diep van binnen voelt!. Je intuïtie, daar gaat het om. Vele hoogbegaafden hebben hun gevoel op jonge leeftijd uitgezet (of op een laag pitje gezet) maar je bent naast HB ook een gevoelsmens. Je gevoel (intuïtie) laat je nooit in de steek. Ga naar een HB café, praat met anderen en kijk en bepaal dan wat je vervolgstap kan zijn. Je kunt 2 dingen doen, op je gevoel afgaan of in een soort van slachtoffer rol blijven zitten. Ik zou kiezen voor het eerste. Zorg dat je op de eerste rij zit, dat jij aan het stuur van leven staat. De angst voor het onbekende kan bij HB'ers zo verlammend werken dat zij de huidige pijn voor lief nemen. Ik zou zeggen wat is het ergste wat je kan overkomen? (Een leuke avond?) 🙂

      Je kunt natuurlijk ook altijd een vrijblijvende afspraak met mij maken!

  10. Anton 19 mei 2014 van 10:16 - Antwoorden

    Goedemorgen Jan,

    Sinds 2009 ben ik met de vraag bezig of HB wel van toepassing is op mij. Uiteraard veel herkenning, maar de interne saboteur probeerde toch dit alles omver te werpen.
    Sinds ik begin dit jaar de kerntalentenanalyse gedaan heb, heb ik veel beter zicht op mezelf en heb ik de bevestiging veel minder nodig. HB is veel minder relevant geworden voor mij. Soms steekt het nog wel eens de kop, met de vraag: dit zou je als HB'er toch moeten snappen ?? . Wat blijft is dat ik wel af en toe met een HB'er moet sparren, anders 'droog ik op'.

    Met vriendelijke groet

    Anton

    • Jan 29 mei 2014 van 20:30 - Antwoorden

      Dag Anton,
      Het blijft toch elke keer verbazingwekkend hoe HB'ers het zichzelf zo moeilijk kunnen maken. Waarom mogen wij niet genieten van het HB zijn.
      Mooi hoe jij het oplost.
      Als alles goed gaat ga ik zelf in het najaar de opleiding voor kerntalenten volgen, het is een heel mooi instrument wat erg goed past bij HB'ers.
      En het sparren kun je tegenwoordig op steeds meer plaatsen in het land.
      Succes

  11. Anneke 18 mei 2014 van 11:49 - Antwoorden

    Bij mij laat een ander stemmetje zich horen, benieuwd of jullie die kennen: Wat maakt het uit of ik naast HSP ook HB ben? Het wordt er niet anders van!
    Een valkuil die ik al eens eerder heb bezocht, goede reden om ook hier in de kast te blijven? Ik verstop me dus weer i.p.v. gewoon mezelf te zijn.
    Wellicht dat ik opzie tegen de, eerder door Thieu genoemde, emotionele landing. 3 keer uit de kast met steeds weer al die onrust, hellep... 😉

    Als ik terug kijk heb ik meermaals bevestiging gekregen (die ik met verbazing aannam). Het gaf wel een kort supergoed gevoel, zulke complimenten te ontvangen met de achterliggende vraag:" Hoe doe je dat toch?"

  12. Thieu Berkers 18 mei 2014 van 10:29 - Antwoorden

    Ik moest de bevestiging wel geen opzoeken want ik kwam in de zoveelste crisis in mijn leven terecht. Ik wilde me niet langer meer van crisis tot crisis voortslepen. Ik zit nu voor een tweede keer in mijn leven in een heftig arbeidsconflict en dat was deze keer mijn wake up call. Mijn eerste bezoek aan een HB café was een soort van thuis komen, het was gewoon een feest van herkenning. Als vervolg hierop heb ik me intensief laten coachen. In dit traject heb ik eerst mijn auto biografie geschreven en van daaruit zijn we op zoek gegaan naar mijn kern kwaliteiten en valkuilen. Ook zijn we op zoek gegaan naar mijn kernwaarden om een volgende stap in mijn carrière te kunnen zetten. Ik zit daar nog midden in. Uit de kast komen is een rationele handeling en daarna gaat alles pas emotioneel landen en dat kan op sommige moment best behoorlijk heftig zijn.Sinds kort blijkt dit proces in al mijn relaties door te werken. Het is eigenlijk een continu proces en om daar echt goed invulling aan te geven zit ik sinds kort in de organisatie van een HB café in Eindhoven. Ik ontmoet gelijk gestemden die ook weer allemaal heel verschillend zijn van mij. Ik zie het als een mooi avontuur zodat ik me uiteindelijk niet langer meer hoef aan te passen aan mijn omgeving maar dat ik me gewoon kan inpassen waarbij ik mezelf kan blijven zonder stress en frustraties.

    • zee 2 maart 2015 van 02:54 - Antwoorden

      Hoi, waar zit dat HB cafe in Eindhoven? Ik heb namelijk mijn twijfels over of ik wel of niet hoogbegaafd ben. Na al het rondneuzen op internet (waarbij alle kenmerken verrassend genoeg eyeopeners waren en alle gaten invullen waar ik niks op wist) kwam ik op een punt dat ik niet weet hoe ik het beste kan handelen omdat ik het niet durf uit te spreken voor mezelf en tegelijkertijd ook bang ben dat ik het niet ben omdat hoogbegaafdheid verklaart waarom ik me altijd anders heb gevoeld en me erbij neerleg dat het wel aan mij zal liggen en constant heb moeten worstelen met het oneindig weerleggen van jezelf tegenover anderen die je niet begrijpen. Ik kan er nu eindeloos over praten. Maar ik zou graag het gevoel van thuiskomen wel willen ervaren. Ik vraag me af of ik het dan wel de moeite waard vindt om een diepgaand gesprek te voeren die voor de verandering ook bevredigend is. Ik ben namelijk een universitair studente (met aantal jaren vertraging) en ik heb tot nog toe geen aansluiting gevonden bij medestudenten. Alle etenjes, uitjes heb ik met tegenzin bijgewoond en ik ben dan ook een van de weinigen die met plezier en euforisch gevoel de jaarlijkse opening van het academisch jaar kan bijwonen. Helaas geef ik altijd mezelf de schuld van alles en doe ik alsof ik barst van zelfvertrouwen maar tegelijk ook van binnen barst met twijfels over mezelf. Ik ben al aan het uitwijden, maar kan wel als een prille ontdekker van haar hoogbegaafdheid of niet, enkele wegwijzers gebruiken. Alvast bedankt!

      • Thieu Berkers 2 maart 2015 van 11:24 - Antwoorden

        zee, het eerst volgende HB-café in Eindhoven is op vrijdagavond 3 april. Het thema van die avond is "HB, meer dan IQ" Willem de Boer, die deze lezing eerder in Utrecht gaf, zal vooral ingaan op het hoogbewust zijn als onderdeel van het hoog begaafd zijn. De avond begint om 19:30 uur en de entree kost 15 euro. Het vindt plaats in café Usine, tegenover de Mediamarkt. Je bent van harte welkom. Binnenkort komt er meer informatie op de website van het IHBV.

      • Jan 2 maart 2015 van 13:53 - Antwoorden
  13. Thieu Berkers 18 mei 2014 van 09:11 - Antwoorden

    Ik ben nu 55 jaar en ik ben onlangs 'uit de kast gekomen' na een bezoek aan een HB café. Daar besefte ik pas dat hoogbegaafd zijn onderdeel is van je identiteit. Het is niet iets wat je hebt maar iets wat je bent. Het staat voor mij in het rijtje van man zijn, vader zijn, partner zijn en collega zijn. Ik heb mijn hele leven zwaar onderschat wat de gevolgen zijn als je zoiets essentieels van jezelf maar steeds blijft ontkennen en weg duwen. Zoals in een van de boekjes van Noks Nauta ook werd beschreven werd ik hierdoor onder stress elke keer weer een ongeleid projectiel. Dit is erg lastig voor de omgeving maar nog veel meer voor jezelf. Door voor mijn hoogbegaafdheid uit te komen zonder het al te duidelijk ook zo te benoemen werkt deze nieuwe houding in al mijn relaties door. Het is voor mij echt wonderbaarlijk hoe positief dit werkt.

    • Jan 18 mei 2014 van 09:50 - Antwoorden

      Beste Thieu,
      Dank je wel. Prachtig omschreven. Kun je misschien voor andere hoogbegaafden die nog niet uit de kast zijn gekomen, kort omschrijven of en hoe jij de bevestiging hebt gezocht en wat dat met je deed?

      Groet
      Jan

  14. Hugo Bakker 17 mei 2014 van 19:43 - Antwoorden

    Goed en herkenbaar verhaal Jan. Ik durf het bijna niet te vragen maar denk je dat ik hoogbegaafd ben?

    groeten Hugo

    • Jan 18 mei 2014 van 09:59 - Antwoorden

      Hoi Hugo,

      Een goede coachvraag is hier natuurlijk op: wat denk jezelf en waarom? 🙂
      Volgens mij hebben wij samen al vastgesteld dat je HB bent.
      groet
      Jan

      • Hugo Bakker 19 mei 2014 van 07:28 - Antwoorden

        Ik twijfel idd nog en het voelt ook nog heel vreemd om het te zeggen. Dank voor de bevestiging!

  15. Joffry 16 mei 2014 van 22:39 - Antwoorden

    Hallo Jan, Ik ben zelf niet hoog begaafd maar wat ik leuk vind om te zien is is dat de drukke twijfelachtige gedachtenstroom niet anders is als bij andere human beings. Ons brein heeft altijd vragen over onszelf en over situaties waarin we denken dat we zitten. Net zoals we er aan de buitenkant allemaal hetzelfde uit zien met hier en daar een variatie vuurt ons brein ook constant gedachten op ons af met hier en daar een variatie. Ik doe er alles aan om mijn gedachtenstroom te observeren maar soms wint mijn brein en geloof ik mijn onrealistische verhalen over de werkelijkheid en denk ik dat het de realiteit is. Mijn moeder zei altijd:" Neem jezelf niet te serieus". Ik begin steeds meer in te zien wat ze daar mee bedoelde!

    • Jan 18 mei 2014 van 09:56 - Antwoorden

      Hallo Joffry,

      Dank voor je reactie. Leuk dat je als niet hoogbegaafde toch reageert. Probeer in ogenschouw te nemen dat de drukke twijfelachtige gedachtenstroom bij een hoogbegaafde te vergelijken is met een tornado. De vragen en ideeën in "ons" hoofd is continue en ook een oceaan van vragen en ideeën. Daarnaast is elk idee interessant en leuk wat moet worden uitgewerkt.

      groet
      Jan

Reageer