Angst voor hoogbegaafden

Angst voor hoogbegaafden! Wat is dat toch? Waarom zijn mensen bang voor hoogbegaafden? en waarom zijn hoogbegaafden zelf bang om "uit de kast te komen". Maar daar had ik al een blog over geschreven.

Ik hoor heel erg vaak en heb het zelf ook ervaren, dat indien je aangeeft dat je hoogbegaafd bent, mensen je anders gaan benaderen. Opeens wordt van jou verwacht dat je alles kunt. Superman of supervrouw! Maar ook als je zelf ontdekt dat je hoogbegaafd bent ga je opeens allerlei drempels verhogen. Alsof die nog niet hoog genoeg lagen!

Je bent toch zo slim! is vaak wat je hoort, dan kun je dit ook wel.

Hoe kunnen hoogbegaafden informatie geven over het feit dat zij dan (misschien) hoogbegaafd zijn, maar dat je daardoor niet opeens alles kunt.

Waarom denken managers vaak dat je hun stoel wilt hebben? Welke angst hebben zij eigenlijk? Dat je meer weet en dat daardoor hun eigen positie in gevaar komt?

Ik denk en dat weet ik uit eigen ervaring, dat veel hoogbegaafden niet zitten te wachten op een managementpositie.

Nee, ik denk dat het komt door het onbekende. Hoogbegaafdheid is niet of te weinig bekend en dat geeft angst, rare reacties etc.

Ik heb het idee opgepakt om een boekje te maken over, van en door hoogbegaafden, waarin een soort van handleiding staat hoe je als niet hoogbegaafde moet omgaan met een hoogbegaafde en anders om. Een boekje wat ook gebruikt kan worden om een gesprek te starten over jouw hoogbegaafdheid als het ter sprake komt, of juist een gesprek te beginnen.

Wil je mee doen? Ik zou graag jouw ervaringen lezen (onderaan de pagina in de comment-box), jouw tips vernemen en zo de inhoud van het boekje kunnen vullen en vormgeven.

Dan heb ik nog een verzoek.

Je hebt mijn e-book pas of al langere tijd geleden gedownload.
Ik zou het zeer op prijs stellen als je middels deze link een reactie voor mij en anderen, die het e-book nog niet hebben gedownload, wilt achterlaten. Wat vond je van het e-book? Heeft het je geholpen of juist niet? Was het voldoende informatief? Alvast bedankt.

O, ja deze keer geen poll, ik vraag al genoeg van jullie. De uitslag van de vorige poll kun je hier vinden (onderaan de pagina).

2016-10-24T07:14:09+00:00 Tags: , , |6 Comments

6 Reacties

  1. Simon 23 april 2014 van 05:14 - Antwoorden

    In eerste plaats @Mas: wat een mooi, open, eerlijk verhaal en echt herkenbaar. Bedankt.
    Hoe kijkt de 'buitenwereld' tegen een HB aan; ik merk toch dat veel mensen vaak een anders idee hebben over HB dan dat het zou moeten, een verkeerd beeld...?!
    We ontdekten dat onze zoon (nu 11) hoogbegaafd is, dit heeft onze geleerd dat wij ook in min of meerdere mate HB zijn. Als je het met andere mensen het hebt over dat onze zoon HB is, dan krijg je meestal de reactie: dat zijn toch van die slimme kinderen?! Zoveel weet de 'duitenwereld' dan nog, dat er meer kenmerken zijn die een (hoog) intelligent persoon een HB maakt weet de 'buitenwereld' niet. Dat HB problemen kan opleveren is al evenmin bekend; je bent intelligent en kan alles bedenken en dus ook oplossen... Ik heb collega's die misschien wel intelligenter zijn dan dat ik dat ben, echter HB zijn ze niet en komen eigenlijk nooit in de (conflict) situaties terecht waarin ik wel in kan komen.
    Ik twijfel wel eens of ik mijn HB zijn moet aangeven bij mijn werkgeven om mijn werkhouding en gedrag te verklaren, zowel mijn werkgever als ik kunnen dan profijt trekken uit mijn HB zijn. Echter, ik verwacht dat door de onbekendheid wat HB nu eigenlijk is, het effect van vertellen dat je HB bent negatief uitpakt (verkeerde verwachtingen bij werkgever en collega's).
    Het boekje dat je wilt maken lijkt mij een goed begin voor verdere acceptatie van HB's in de 'normale' wereld.

  2. Jan 8 april 2014 van 08:08 - Antwoorden

    @Roosmarijn, @Thieu, @Eddy en @Mas;
    Dank jullie wel voor jullie bijdrage. Fijn dat jullie ook belangstelling hebben voor een dergelijke brochure (boek(je)). Dit zijn nu de voorbeelden waarom ik dit doe. Door jullie inbreng krijg ik het gevoel dat ik op de goede weg zit. Hoogbegaafdheid in de openbaarheid, weg uit de verborgenheid.

    @Mas, dank je wel voor je open- en eerlijkheid. Ik herken mij wederom volledig zoals velen zich in jouw verhaal zullen herkennen. Ik heb het met emoties gelezen. Veel stappen heb ik al gezet, maar ook ik heb nog veel te leren op dit pad. Dit verhaal geeft mij wel het besef dat ik alweer een aantal stappen ben vergeten en juist die stappen kunnen anderen weer helpen. Dank voor de inspiratie.

    Ik houd jullie op de hoogte over het maken van het nieuwe boekje.

    Groet,
    Jan

  3. Mas 7 april 2014 van 18:51 - Antwoorden

    Vrienden, nadat je eenmaal over de drempel van vage bekende naar diepe vriendschap gaat, hebben mij vaker aangegeven dat ze bang voor me waren toen ze me nog niet kenden. Ik heb het nooit begrepen.

    Tot nu. Ik vat het. Het ‘afstandelijke’, het ‘onafhankelijke’, de ‘arrogantie’.

    Nadat ik mijn hoogbegaafdheid ontdekte, heb ik twee weken nauwelijks geslapen. Mijn zelfbeeld stortte in. En nu?

    Ineens ben je niet meer raar. Ineens ben je niet meer dom. Ineens weet je waarom jouw grapjes maar door een enkeling leuk gevonden worden. Ineens is de connectie met jezelf sterker. Je leert in een klap jezelf beter kennen door alle informatie die op het net beschikbaar is. Alle kenmerken die jij altijd angstvallig wilde verstoppen voor de grote massa worden je nu verklaard. Je weet waarom je sociaal niet meegaat, waarom je op feestjes altijd dat buitenbeentje bent dat eerder naar huis gaat omdat hoe verder de avond vordert, je weet dat je met het tempo moet meedrinken, omdat je je anders geen houding weet te geven.

    Voor mij is het nog nieuw. De vleugels die mij bij mijn geboorte blijkbaar zijn gegeven voor welke reden dan ook zijn zich langzaamaan aan het spreiden. Nog nooit gebruikt. Pril, fris en nieuw. Maar ik heb ze. En de blik in de ogen van de enkeling die het weet als ik mijn vlaag van verstandsverlichting die ik nu wel toelaat, demonstreer, is een waarderende. Leuk. Ik ben aan het ontdekken (lees: vertrouwen aan het krijgen) dat ik veel meer capaciteiten heb, dan ik wist. Dat de reden dat ik niet meekon op school niet domheid was, maar desinteresse. Ik haalde onvoldoendes voor Frans en Duits, maar sprak na drie maanden lesgeven in de sloppenwijken van Guatemala goed Spaans. Ik ging met de hakken over de sloot over, maar draaide wel even een website in elkaar voor het tourbedrijf van mijn man terwijl ik zelf mijn eerste restaurant opende. Uit verveling van het vele boeken lezen als tijdverdrijf heb ik er zelf maar een geschreven. Ik ben de frustratie aan het loslaten dat het nooit is gesignaleerd door opvoeders of leerkrachten.

    Terugkijkend op mijn leven is het bijna een lachertje dat ik zelf nooit een vermoeden heb gehad! Ik link zoveel waar ik tegenaan ben gelopen in het verleden hieraan. Vooral mijn sociale niet meekunnen, me altijd net niet op mijn plek voelen. Personeel wat ontslag neemt omdat ze me een te moeilijke, te veeleisende baas vinden. De arrogantie die mij is verweten. Het me achter maskers verstoppen. De glazen stolp om me heen die maar niet op te tillen is. De angst voor mijn eigen kracht. Mijn luiheid, mijn nooit (willen/ durven/ kunnen) falen. Mijn verwachtigen, mijn teleurstellingen, mijn wantrouwen in de medemens, moeilijk keuzes kunnen maken. Mijn gevoeligheid, de intensiteit waarmee ik iets kan beleven. Een ruzie, een verwijt, een dier of mens in nood. Maar ook de rillingen en tranen die ik kan krijgen bij mooie muziek, geschreven woorden, een blik of een glimlach.

    Ik zou graag meedoen aan je boek en wilde ook even kwijt dat mede dankzij jouw E-book ik weet wat er ‘mis’ met mij is.

    Ik heb bijvoorbeeld altijd gedacht dat ik ‘gewoon verlegen’ was, maar dat was het toch ook niet helemaal. Altijd zoekende geweest, onzeker omdat je spiegelbeeld je geen antwoord geeft op je vragen. Ik ben blij dat ik nu een verklaring heb. Ik ben gewoon normaal. Maar dan onder een andere noemer. Die wetenschap maakt mij sterker. Ik ben zelfverzekerder aan het worden. Zien anderen een bedreiging in mijn veranderde houding? Dat ligt aan de ander en juist door de houding die ik nu met deze woorden schets, creeer ik een opening tot onzekerheid in de ander. Mijn kwaliteiten waren een van mijn spoken, die maakten mij anders. Gene en verwarring voelen bij geprezen prestaties, want het is toch normaal veel te kunnen en te doen. Nooit van tevoren stilgestaan bij de vraag of ik iets wel of niet kan, of iets moeilijk is of niet. Het is gewoon iets wat gebeurt. Totdat een ander verwonderd vraagt naar de voorgenomen actie. Hoe ik denk dat te doen, of ik er niet tegenop zie. Of ik dat niet moeilijk vind. De onzekerheden van anderen brengen onzekerheid bij mij teweeg. Ik heb altijd geweten dat ik bergen kan beklimmen als ik mij ertoe zet. Ik ben aan het ontdekken wat het betekent (voor een ander?). Nu ik weet dat de automatische onzekerheden niet langer mijn angsten of gedachtes hoeven te zijn, maar veelal projecties die je bijna doen denken aan het belletje van Pavlov. Met verwondering proef ik de smaak van zelfverzekerd zijn. Het bevalt me wel. Het is niet mijn bedoeling hiermee onzekerheid in de ander op te rakelen, maar ik kan eindelijk meer mezelf zijn en die nerd toelaten die ik altijd al was en niet wist waarom. Mijn aanwezigheid (was ik drie maanden geleden nog een muurbloempje wat bij iedere vergadering als ik mijn mond durfde openen weer in de clinch kwam te liggen met partners omdat ik ze weer onbedoeld beledigde) is veranderd. Ja, ik zal mijn mening geven maar door de fluisterende finesse die ik aan het leren ben te beheersen, weet ik deze meer in te pakken zodat het als een cadeautje aankomt in plaats van als een hamerstoot. Diplomatiek is iets wat ik nooit was, omdat ik niet wist dat ik dat moest zijn. Naief? Jazeker. De reden: ik dacht dat ieders gedachtenwereld dezelfde toeren en kronkels maakte als de mijne. En dat schepte misschien wel het domme beeld van mezelf waarachter ik mij kon verschuilen.

    Jan, je hebt gelijk. Je verlegt de drempel inderdaad direct voor jezelf. Je houding verandert. Maakt ons dat Supermens? Nop. Dat maakt ons zelfverzekerd. Wat in sommige ogen wel eens als hetzelfde kan worden gezien. Maar dat is niet mijn projectie...

  4. eddy 6 april 2014 van 14:23 - Antwoorden

    Ha die Jan,

    Ik heb je E-book gelezen en nu deze blog en de eerste vraag die aan mijzelf stelde is deze " Wil ik iedereen laten weten dat ik hoogbegaaft ben of ben ik dit liever achter de schermen"

    Uit ervaring weet ik inmiddels dat wanneer je zegt ergens goed in te zijn, dat er altijd mensen zijn die dit als een bedreiging ervaren of ze willen gelijk (mis)bruik van je maken door je in te zetten voor alles waar ze zelf niet uitkomen..

    Is dit dan luiheid of kan die persoon er echt niet zelf uitkomen..maakt niet uit wat voor onderwerp.

    moet over dit onderwerp nog eens stevig nadenken.. het is veel omvattend.

    groet

    eddy

  5. Thieu 6 april 2014 van 10:09 - Antwoorden

    Ik herken wel het feit dat managers bang voor je zijn omdat ze het gevoel hebben dat je hun stoel wilt hebben. In zekere zin zit hier natuurlijk ook een kern van waarheid in. Als hoogbegaafde heb je na verloop van tijd het overzicht en het inzicht en als je dat uitspreekt ga je ook in zekere zin op de stoel van je manager zitten. Van hem of haar wordt immers verwacht het overzicht en het inzicht te hebben en daarin niet de les gelezen te worden door een van zijn of haar medewerkers want zo wordt het vaak gevoeld.
    Hoogbegaafden hebben ook eigenlijk geen manager nodig door hun grote mate van kennis en inzicht en door hun autonome opstelling wat een manager het gevoel geeft dat hij of zij eigenlijk overbodig is. Dit leidt ook weer tot angst en frustratie bij de manager.
    In de kern is een hoogbegaafd iemand geen volger en dat is eigenlijk wel wat een manager vaak van zijn medewerkers verwacht. Door dit verschil in perceptie naar elkaar toe kunnen conflicten ontstaan die in het meest dramatische geval tot een blijvend arbeidsconflict kunnen leiden. Een handleiding voor managers en hoogbegaafden hoe zij het beste met elkaar om kunnen gaan lijkt me dan ook een hele praktische oplossing voor dit soort alledaagse maar wel vervelende problemen op de werkvloer.

  6. Roosmarijn 6 april 2014 van 08:21 - Antwoorden

    Hallo Jan, ik doe graag mee met het boekje. Je mag mij ook wel noteren voor het redigeren vh boekje. Wat voor onderwerp/stukje ik zelf zou willen aandragen daar moet ik nog over na denken, maar "geen fouten maken" lijkt me wel een toepasselijke. Ik hoop dat er een heleboel mensen mee doen. Echt goed idee!

Reageer